Onder 3.8 Parket bij de Hoge Raad 3 april 2020

In deze zaak heeft de rechtbank vastgesteld dat de rapporterende psychiater [betrokkene 1] betrokkene op 12 januari 2020 heeft ‘gezien’ en medicatie heeft geadviseerd of aangeboden. Vervolgens heeft deze psychiater betrokkene op 13 januari 2020 wederom ‘gezien’ en de medische verklaring afgegeven. Daarom voldoet het onderzoek door deze psychiater niet aan het vereiste in art. 5:7 onder d Wvggz: het laatste behandelcontact vond plaats één dag voor de datum waarop de medische verklaring werd afgegeven. Hoewel dat uit de stukken niet blijkt, wil ik aannemen dat het eerste contact met deze psychiater op 12 januari 2020 slechts kort heeft geduurd. Uit de wetsgeschiedenis van de Wvggz en uit de jurisprudentie over de Wet Bopz volgt echter niet dat een belangenafweging, zoals de rechtbank in rov. 2.3 heeft gemaakt, het vereiste van onafhankelijkheid van de rapporterende psychiater opzij zou kunnen zetten. De rapporterende psychiater draagt mede verantwoordelijkheid voor de behandeling indien deze betrokkene eerst als hulpverlener heeft onderzocht en medicatie heeft geadviseerd of aangeboden. Mijns inziens wordt de functiescheiding tussen een behandelend en een rapporterend psychiater gerechtvaardigd door het vertrouwen dat de patiënt in de behandelend arts mag stellen. Een patiënt zal in de regel meer informatie en gevoelens durven toevertrouwen aan een arts die hem/haar behandelt dan aan de rapporterende arts die hem/haar onderzoekt in opdracht van een overheidsorgaan met het oog op een mogelijke vrijheidsbeneming of andere vorm van verplichte zorg.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/a5129be3e691e7b1aa02651b551cbb964377b1ddec5424af9a41216a487a8d2b | shasum -a 256