Onder 3.14 Parket bij de Hoge Raad 3 april 2020

Deze klacht raakt meteen een van de lastigste vraagstukken in de nieuwe wetgeving: hoe moet de verplichte zorg in de rechterlijke machtiging worden omschreven? Onder de Wet Bopz volstond de rechter met een machtiging tot opneming en verblijf in een psychiatrisch ziekenhuis. De aldaar te verlenen zorg werd niet vooraf door een rechter getoetst. Achteraf kon de patiënt een klacht indienen over beslissingen van de behandelaar met betrekking tot dwangbehandeling (zie art. 41 en 41a Wet Bopz). In 2002, toen de voorwaardelijke machtiging in de Wet Bopz werd geïntroduceerd (zie art. 14a e.v.) kreeg de rechter beperkt gelegenheid om zich vooraf uit te spreken over de ambulant te verlenen zorg. Bij ieder verzoek om een voorwaardelijke machtiging moest een behandelingsplan worden overgelegd, dat na overleg met de patiënt was opgesteld. Zo’n behandelingsplan “bevat de therapeutische middelen die zullen worden toegepast ten einde buiten de inrichting het gevaar af te wenden” (art. 14a lid 5 Wet Bopz). De rechter verleende een voorwaardelijke machtiging indien de betrokkene zich bereid heeft verklaard tot naleving van de voorwaarden of redelijkerwijs is aan te nemen dat betrokkene de voorwaarden zal naleven. Bij het verlenen van een voorwaardelijke machtiging stelde de rechtbank de algemene voorwaarde dat de betrokkene zich onder behandeling van de behandelaar stelt overeenkomstig het overgelegde behandelingsplan. Daarnaast kon de rechtbank bijzondere voorwaarden stellen betreffende het gedrag van de betrokkene. In de Wvggz keert de voorwaardelijke machtiging niet terug.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/a5129be3e691e7b1aa02651b551cbb964377b1ddec5424af9a41216a487a8d2b | shasum -a 256