Onder 3.42 Parket bij de Hoge Raad 27 maart 2020

Hoewel [eisers] kan worden toegegeven dat het hof op de genoemde relevante vaststaande feiten een verkeerd etiket heeft ‘geplakt’, namelijk dat van art. 2:19 lid 4 in plaats van lid 6 BW, zou ik daaraan in deze zaak geen consequenties willen verbinden. Bij nadere beschouwing lijkt de etikettering namelijk op een vergissing te berusten. In de eerste volzin van rov. 3.9 heeft het hof immers overwogen dat [eiseres 1] na faillietverklaring door insolventie ingevolge art. 2:19 lid 1, aanhef en onder c., BW is ontbonden (en dus niet door opheffing wegens de toestand van de boedel; de art. 16 Fw-situatie die eventueel aanleiding geeft tot toepassing van art. 2:19 lid 4 BW, zie nader randnummer 3.28). Ook uit rov. 3.7 en 3.8 blijkt dat het hof onder ogen heeft gezien dat we hier te maken hebben met een reguliere afwikkeling en niet met een art. 16 Fw-situatie. In rov. 3.7 en 3.8 heeft het hof immers overwogen dat op de verificatievergadering geen akkoord is aangeboden, dat de afwikkeling van het faillissement is voortgezet doordat de boedel is vereffend en – nog belangrijker – dat de slotuitdelingslijst verbindend is geworden waarna het faillissement is geëindigd (zie voor die overwegingen randnummers 2.9 en 2.10). Dit alles duidt erop dat het hof, hoewel het in rov. 3.9 art. 2:19 lid 4 BW heeft genoemd, bedoeld heeft art. 2:19 lid 6 BW toe te passen. Wanneer in rov. 3.9 lid 6 wordt gelezen, waar nu lid 4 staat, verandert daarmee de inhoud en betekenis van die overweging ook niet.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/ea73ad4ed2dcb5e771c9fe358e8214918929910918621bdd244af250e8b6d608 | shasum -a 256