Onder 5.39 Parket bij de Hoge Raad 3 april 2020

In de derde plaats is van belang dat de mate van verwijtbaarheid van het handelen van de werkgever op grond van de New Hairstyle I -beschikking sowieso verdisconteerd moet worden in de billijke vergoeding waarop de werknemer aanspraak kan maken in het kader van art. 7:681 lid 1, aanhef en onder a, BW (zie hierboven onder 5.12, onder b). Als sprake is geweest van ernstig verwijtbaar handelen van de werkgever, moet daarmee dus rekening worden gehouden bij het vaststellen van de hoogte van de billijke vergoeding. Als daarnaast óók beoordeeld zou moeten worden of de werknemer in een hypothetische ontbindingsprocedure aanspraak zou hebben gehad op een hypothetische billijke vergoeding, zou dat betekenen dat in feite twee billijke vergoedingen worden toegekend. Althans, dat in de billijke vergoeding van art. 7:681 lid 1, aanhef en onder a, BW een tweede, hypothetische vergoeding moet worden opgenomen. Dat lijkt mij bepaald niet voor de hand te liggen. Het toch al complexe systeem zou nog complexer worden, ook omdat bij de eerstbedoelde billijke vergoeding de mate van verwijtbaarheid van het handelen van de werkgever moet worden betrokken, en bij de tweede (hypothetische) billijke vergoeding vereist is dat sprake is van ernstige verwijtbaarheid.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/844406bb604d6ae1524e8955e620eb0bf7d80d9c28c76d1e3d777d1be55ae014 | shasum -a 256