Onder 3.4 Parket bij de Hoge Raad 27 maart 2020

Allereerst verdient opmerking dat het hof in rov. 3.7.3 tussenarrest niet oordeelt, anders dan het onderdeel tot uitgangspunt neemt, “dat ook als Rabobank de afspraak om eerst een onderzoek te verrichten naar de verhaalbaarheid van haar schade op [H] niet serieus heeft genomen, dit niet meebrengt dat [eiser 1] erop mocht vertrouwen dat Rabobank haar aanspraak uit hoofde van de borgtocht niet meer geldend zou maken”. In rov. 3.7.4 (slotzin) tussenarrest concludeert het hof, “[g]elet op het voorgaande”, dat [eiser 1] niet gerechtvaardigd erop mocht vertrouwen dat Rabobank haar aanspraken uit hoofde van de borgtochtovereenkomst jegens [eiser 1] niet meer geldend zou maken. Onderdeel van dat “voorgaande” is rov. 3.7.3 (tweede alinea) tussenarrest. Gezien ook de weergave door [eisers] van rov. 3.7.3 tussenarrest op p. 4 (eerste alinea, vierde zin) van de procesinleiding, heeft [eisers] in het onderdeel het oog op rov. 3.7.3 (tweede alinea, slotzin) tussenarrest. Daarin overweegt het hof, aansluitend op het voorgaande in rov. 3.7.3 tussenarrest (en meer in het bijzonder op de vaststelling dat [eisers] niet voldoende heeft onderbouwd dat Rabobank haar schade ook daadwerkelijk op [H] kon verhalen), dat [eisers] slechts stelt dat Rabobank vermoedelijk de afspraak niet serieus heeft genomen, maar dat dit enkele feit, indien al juist, voormelde conclusie (dus: dat Rabobank haar schade ook daadwerkelijk op [H] kon verhalen) niet kan dragen. Niet valt in te zien, en het onderdeel maakt ook nergens duidelijk, waarom dit – voor zich sprekende – oordeel getuigt van een te terughoudende toepassing van de vereisten voor rechtsverwerking, althans niet zonder meer begrijpelijk is.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/d7ab62cb2ae0ee4120d6637c0a13249b63460319d859833dbb4c703547fd0870 | shasum -a 256