Onder 3.6. Parket bij de Hoge Raad 14 januari 2020

In de onderhavige zaak heeft het Hof het verzoek van de niet-gemachtigde raadsman, ertoe strekkende de behandeling van de zaak tegen de verdachte aan te houden zodat hij bij de inhoudelijke behandeling aanwezig kan zijn, afgewezen op de grond dat de verdachte “weet dat zijn zaak in hoger beroep loopt en geacht mag worden zich bereikbaar te houden voor zijn raadsman”. Door de niet-gemachtigde raadsman was aangevoerd dat hij geen contact heeft gehad met de verdachte en dat de verdachte zijn telefoon niet heeft opgenomen en ook niet heeft gereageerd op een brief en e-mail. Zo bezien doet zich hier het geval voor dat er wel een reden voor de aanhouding is aangevoerd, te weten het aanwezigheidsrecht van de verdachte, maar die aangevoerde grond – kennelijk door het niet in contact staan met de verdachte - niet (nader) is (kunnen worden) onderbouwd of gestaafd. Daarin onderscheidt deze zaak zich van die in HR 22 januari 2019, ECLI:NL:HR:2019:90. Aldaar was een aanhoudingsverzoek gedaan per e-mail, maar daarbij ontbrak elke redengeving voor het verzoek. Anders dan de A-G Knigge las de Hoge Raad kennelijk niet in het verzoek dat dit gegrond was op het ontbreken van stukken bij de raadsvrouw. De Hoge Raad verwierp het tegen de verstekverlening gerichte cassatieberoep, aangezien in het oordeel van het hof besloten lag dat door of namens de verdachte niet is vermeld waarop het verzoek tot aanhouding van de zaak steunt, en het oordeel dat om deze reden het verzoek moest worden afgewezen niet onbegrijpelijk is. Onder die omstandigheden was dus een belangenafweging niet vereist, en daarmee staat de uitkomst gelijk aan de gevallen waarin de redenen voor het verzoek tot aanhouding niet aannemelijk zijn geacht door het hof. Aldus volgde de Hoge Raad niet de – subsidiair – door de A-G aangereikte opvatting om het ontbreken van elke motivering niet zonder meer ‘af te straffen’ maar als een factor aan te merken bij de afweging van alle bij aanhouding van de zaak betrokken belangen. Het niet-volgen van de suggestie van Knigge lijkt mij ook wel terecht, omdat bij het ontbreken van elke redengeving er geen aanknopingspunt is voor het mee te wegen belang van de verdachte. In het onderhavige geval is dat aanknopingspunt er – in beginsel - wel, namelijk het met zoveel woorden benoemde aanwezigheidsrecht. Toegegeven moet wel worden dat het hoe en waarom van het belang van de verdachte om bij de berechting aanwezig te zijn niet zeer uit de verf komt, maar als gezegd, een startpunt is daarmee wel aanwezig.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/8b71f384fce9f871188cf8591c4348a347ca16b0940d8b8daf9761f52e039bc3 | shasum -a 256