Onder 3.20 Parket bij de Hoge Raad 24 april 2020

Het gaat zeker te ver om te zeggen dat de eigen rol van Eiseressen in het geheel niet zou mogen meewegen. De zeer benarde positie waarin zij nu verkeren, hebben zij meer of minder aan zichzelf te wijten. De aanspraak die zij op de Staat kunnen laten gelden om hen ook buiten het grondgebied van de Staat behulpzaam te zijn, is daarmee niet dezelfde als bijvoorbeeld van iemand die buiten eigen toedoen door een buitenlandse mogendheid of een terroristische groepering wordt vastgehouden, of zelfs vanaf het grondgebied van de Staat is ontvoerd. Eiseressen erkennen zelf ook dat hun eigen keuze om uit te reizen in hun nadeel werkt. Het is intussen een fundamentele waarde van de rechtsstaat, dat ook grof onrecht niet met gelijke munt wordt terugbetaald en dat die staat ook de rechten overeind houdt van hen die de rechten van anderen hebben vertrapt. Bovendien is door de minister van Justitie en Veiligheid terecht de nuance aangebracht dat gemakkelijk in stereotypen wordt gesproken, omdat vrouwen zowel dader als slachtoffer kunnen zijn (en beide tegelijk). Te denken valt onder meer aan jongvolwassenen die niet werkelijk de keuze hadden om te weigeren hun man of partner op diens reis naar het kalifaat van IS te vergezellen. En last but not least: voor de kinderen van de IS-uitreizigers geldt in ieder geval niet dat de erbarmelijke omstandigheden waaronder zij leven en de gevaren waaraan zij blootstaan, mede op hun eigen conto mogen worden geschreven. In ieder geval het belang van deze kinderen behoort dus zwaar te wegen. Ook de voorzieningenrechter en het hof zijn hiervan uitgegaan.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/99e2f3a727cfa8f188d4d849ebd881cfffd83454cb04e3c2253d3e08c69abce7 | shasum -a 256