Onder 2.21 Parket bij de Hoge Raad 24 april 2020

Er zou echter ook geoordeeld kunnen worden dat overeenkomstige toepassing van de door de Hoge Raad uitgewerkte jurisprudentie omtrent de mondelinge behandeling die wordt gevolgd door een rechterswisseling, hier niet op zijn plaats is. Bewijslevering heeft nu eenmaal een andere functie dan een mondelinge behandeling waarop door partijen stellingen worden toegelicht. Het is gangbare en toegestane praktijk dat bewijslevering door middel van getuigenverhoren niet ten overstaan van alle rechters plaatsvindt en hoeft plaats te vinden. De andere twee rechters worden nu al geacht op basis van het opgemaakte proces-verbaal de getuigenverklaringen te kunnen beoordelen. Het belang van het onmiddellijkheidsbeginsel legt hier dus minder gewicht in de schaal dan het voortvarendheidsbeginsel. Een ‘algemene regel dat rechters niet vervangen mogen worden zonder mededeling daarvan’ zoals aangeduid bij onderdeel I bestaat immers volgens Uw Raad niet en de jurisprudentie is geschreven voor de mondelinge behandeling. Ik benadruk dat het hier gaat om bewijslevering en niet om een mondelinge behandeling. Ik wijs er daarbij op dat het in het strafrecht waar het onmiddellijkheidsbeginsel nog veel stringenter speelt – immers art. 348 en art. 350 Sv bepalen dat de rechter beslist naar aanleiding van het onderzoek ter terechtzitting – de rechter/raadsheer-commissaris die de getuigenverhoren doet, (in beginsel) niet deelneemt aan de zitting en het vonnis/arrest. Ook meen ik dat in geval van bewijslevering het onmiddellijkheidsbeginsel het loodje legt tegen het voortvarendheidsbeginsel te meer nu van het horen van getuigen door een raadsheer-commissaris dan wel rechter-commissaris in burgerlijke zaken altijd proces-verbaal wordt opgemaakt.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/a2da9870280e7a7a57ce2cbc7e0c92b0692a0da336fc97cb52317a250e91f0fd | shasum -a 256