Onder 3.25 Parket bij de Hoge Raad 8 mei 2020

De sub-subonderdelen 2.1.2-IV en VI hebben betrekking op de verwijzing van het hof naar het arrest van Uw Raad van 16 april 1999 (rov. 3.15, hiervoor randnummer 2.7). Volgens sub-subonderdeel 2.1.2-IV heeft het hof met die verwijzing de (jurisprudentiële) ontwikkelingen van na 1999 miskend. Het enkele feit dat het hof een vergelijking trekt met de zaak uit 1999 (wat niet inhoudt dat het hof oordeelt dat beide zaken identiek zijn), brengt echter niet met zich dat het hof latere ontwikkelingen zou hebben miskend. De klacht dat het hof aldus de (mede) na 1999 gevormde uitlegmaatstaf zou hebben miskend, faalt. Hiervoor is al geconcludeerd dat het hof die geobjectiveerde Haviltex -maatstaf niet heeft miskend. De klacht aan het slot van het sub-subonderdeel (pagina 24 van de procesinleiding) dat het hof enkele essentiële stellingen ten onrechte onbehandeld heeft gelaten, faalt eveneens. Zie in het kader van de door [eiser] ingeroepen aard van de verzekering en zijn redelijke verwachtingen omtrent de verzekering randnummer 3.21 hiervoor. Aan de door [eiser] voorgestane contra proferentem -regel als bedoeld in art. 6:238 lid 2 BW is het hof niet toegekomen nu het heeft geoordeeld dat artikel 1 van de polis een kernbeding is, zodat art. 6:238 lid 2 BW toepassing mist. Het hof behoefde in de passages in de gedingstukken waarnaar het sub-subonderdeel verwijst, geen beroep op uitleg contra proferentem anders dan bedoeld in art. 6:238 lid 2 BW te lezen, zodat het hof in dat kader niet kan worden verweten een essentiële stelling onbesproken te hebben gelaten. Sub-subonderdeel 2.1.2-IV faalt.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/3136557954c8b69592eeb92758a559e7172125ffbac9fa0eaf685dbe0cc1942a | shasum -a 256