Onder 2.13 Parket bij de Hoge Raad 5 juni 2020

Wel wordt in de onderdelen 3.3 en 3.6 geklaagd dat het hof heeft miskend dat (i) in het exploot werd vermeld dat hoger beroep werd ingesteld tegen het tussen Call2Collect en Afterpay gewezen vonnis, zodat duidelijk was dat de dagvaarding voor Afterpay bedoeld was en (ii) Afterpay heeft erkend dat zij zich - toen zij het appelexploot onder ogen kreeg - realiseerde dat Call2Collect een verkeerde partij als geïntimeerde heeft opgenomen. Het oordeel van het hof houdt in dat Afterpay niet wist of kon weten dat de dagvaarding voor haar bedoeld was op het moment dat die dagvaarding werd uitgebracht, nu deze aan (een kantoormedewerkster van) AFI was betekend (en niet (ook) aan de advocaat of een bestuurder van Afterpay) en AFI een van Afterpay losstaande vennootschap is. Anders dan de onderdelen aanvoeren, doet daaraan niet af dat voor Afterpay duidelijk was dat sprake was van een vergissing op het moment dat zij de dagvaarding onder ogen kreeg (nadat zij op bevel van het hof werd opgeroepen). Het gaat erom wat Afterpay wist of moest begrijpen bij het uitbrengen van de dagvaarding. De stelling dat uit het exploot bleek dat de dagvaarding voor Afterpay bedoeld was, doet dus feitelijk niet ter zake, nu vast staat dat Afterpay het exploot pas geruime tijd na het verstrijken van de appeltermijn onder ogen kreeg. Het hof heeft bovendien gemotiveerd geoordeeld dat uit het exploot niet was af te leiden dat dit voor Afterpay was bedoeld, hetgeen een aan het hof voorbehouden uitleg van de gedingstukken is.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/ee4b07fbfa9c271d6556d18c2806658f6996413b45734a8fc60e2456d953122b | shasum -a 256