Onder 4.11. Parket bij de Hoge Raad 14 april 2020

Terug naar de onderhavige zaak. Deze kenmerkt zich, anders dan het geval was in het arrest van de Hoge Raad van 16 oktober 2018, niet door de bijzonderheid dat de rechter in eerste aanleg heeft doen blijken dat hij een ten overstaan van een opsporingsambtenaar afgelegde, de verdachte belastende verklaring van een getuige niet betrouwbaar acht en daarom niet voor het bewijs gebruikt, en de rechter (mede) op die grond tot vrijspraak van het tenlastegelegde feit is gekomen, terwijl de rechter in hoger beroep die verklaring wel voor het bewijs gebruikt. De rechtbank heeft de verdachte immers vrijgesproken van de hem onder 1 en 2 tenlastegelegde feiten omdat de belastende verklaringen van de aangeefsters met betrekking tot essentiële onderdelen van deze tenlasteleggingen, geen of onvoldoende steun vinden in andere bewijsmiddelen. De in het arrest van de Hoge Raad van 16 oktober 2018 voor specifieke gevallen aanvaarde regel, die inhoudt dat de rechter in hoger beroep ter waarborging van de deugdelijkheid van de bewijsbeslissing de redenen voor het gebruik van die verklaring dient op te geven en in het bijzonder moet vermelden op welke gronden hij de desbetreffende verklaring betrouwbaar acht, waarbij die gronden kunnen maar niet behoeven te zijn ontleend aan een verhoor van de getuige in hoger beroep, vindt in de onderhavige zaak dan ook geen toepassing.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/c75643d20e81dcfa3e895ba2b09a920a83d0a855b64cdbc4fb3e4d6ea782925f | shasum -a 256