Onder 3.7. Parket bij de Hoge Raad 14 april 2020

De steller van het middel voert aan dat het arrest van het hof twee innerlijk tegenstrijdige onderdelen bevat, omdat het hof de verdachte enerzijds heeft vrijgesproken van het onder B ten laste gelegde opzettelijk voordeel trekken uit de seksuele uitbuiting van de aangeefsters (zoals bedoeld in art. 273f, eerste lid, onder 6 Sr) en het hof anderzijds het tenlastegelegde “door geweld en door misleiding en door misbruik van een kwetsbare positie, heeft bewogen verdachte te bevoordelen uit de opbrengst van haar seksuele handelingen met een derde” heeft bewezenverklaard (zoals bedoeld in art. 273f, eerste lid, onder 9 Sr), terwijl uitbuiting een impliciet bestanddeel is van dat onderdeel van art. 273f Sr. Daarmee richt het middel zich tegen een motivering van de bewezenverklaring die niet te verenigen zou zijn met de motivering van een gegeven vrijspraak. De vrijspraak en de daaraan gegeven motivering zijn echter niet aan het oordeel van de Hoge Raad onderworpen. Het cassatieberoep is gelet op de akte intrekking cassatie immers niet gericht tegen de gegeven (deel)vrijspraken waaronder begrepen de impliciet cumulatief ten laste gelegde feiten. Dat brengt mee dat de vraag of de motivering van de bewezenverklaring zich verdraagt met de aan de vrijspraak gegeven motivering, in cassatie niet getoetst kan worden. Daarop strandt het middel.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/c75643d20e81dcfa3e895ba2b09a920a83d0a855b64cdbc4fb3e4d6ea782925f | shasum -a 256