Onder 2.8 Parket bij de Hoge Raad 12 juni 2020

Elzinga zag als bezwaar dat “[a]nderen dan de rechter vast [zouden] kunnen stellen dat de rechtspersoon verboden is en deze rechtspersoon faciliteiten onthouden, zoals het niet ter beschikking stellen van vergaderruimte etc. Op het eerste gezicht lijkt een dergelijke constructie aantrekkelijk en democratisch. In plaats van het OM met zijn opportuniteitsbeginsel kunnen bevolking en overheidsinstanties zelf uitmaken op welke wijze ze een ‘verboden vereniging’ tegemoet treden, de politieke partij kan zich via de rechter tegen dit handelen verweren. In het bijzonder voor politieke partijen is een dergelijk regime echter zeer bezwaarlijk, vooral indien door anderen dan de rechter op een verbodenverklaring wordt vooruitgelopen tijdens de voorbereiding van verkiezingen. Een beroep van de getroffen partij op de rechter mist ieder effect indien de uitspraak eerst na de verkiezing kracht van gewijsde krijgt. De facto wordt een politieke vereniging in een dergelijke situatie geconfronteerd met een vorm van oneigenlijke rechtstoepassing die veelal niet tijdig kan worden gecorrigeerd.” De minister stelde daar tegenover het uitgangspunt dat het iedere burger die vergaderruimte heeft, vrij staat die te verhuren aan wie hij wil, onder de voorwaarde dat hij daarbij niet strafbaar mag discrimineren. Het betoog van Elzinga gaat volgens de minister ten onrechte uit van de gedachte dat voor een weigering om zaalruimte te verhuren, een bijzondere reden nodig zou zijn, zoals de wetsbepaling dat een rechtspersoon met werkzaamheid in strijd met de openbare orde verboden is.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/4e98306a7dbaf8b7598e0f1323af4d81f0f2a674ca3116e6ad045e56ecaaade6 | shasum -a 256