Onder 2.24 Parket bij de Hoge Raad 12 juni 2020

Onderdeel A klaagt, samengevat, allereerst dat het hof in rov. 11.1 rechtens onjuist, althans onbegrijpelijk of onvoldoende gemotiveerd, heeft geoordeeld dat geen grond bestaat voor de conclusie dat op grond van art. 284 Rv de aard van de zaak zich in de onderhavige verzoekschriftprocedure verzet tegen overeenkomstige toepassing van de negende afdeling van de tweede titel van Rv inzake bewijs. Het onderdeel voert daartoe aan dat in deze zaak, ongeacht de, op basis van voluntaire jurisdictie, inbedding in het Nederlandse burgerlijke procesrecht, onmiskenbaar sprake is van een ‘criminal charge’ in de zin van art. 6 EVRM, zodat in plaats van het Nederlandse civiele bewijsrecht het Nederlandse strafrechtelijke bewijsrecht met alle daarbij behorende waarborgen voor een eerlijke procedure moet worden toegepast. Dat hier, onmiskenbaar, sprake is van een ‘criminal charge’ blijkt volgens het onderdeel daaruit, dat het door de wetgever beoogde - door de rechter verplicht vast te stellen - rechtsgevolg van de rechterlijke vaststelling dat de werkzaamheid van een rechtspersoon in strijd is met de openbare orde, verbodenverklaring en ontbinding door de rechter is, gevolgd door vereffening van het vermogen van de desbetreffende rechtspersoon. Het subonderdeel wijst er verder op, samengevat, dat het verzoek van het OM en daarmee van de overheid ex art. 2:20 BW ertoe dient de volledige verwijdering uit het rechts- en maatschappelijk verkeer van die rechtspersoon te bewerkstelligen. Volledige verwijdering van overheidswege uit het rechts- en maatschappelijk verkeer zou bij een natuurlijke persoon neerkomen op het van overheidswege doden of toch ten minste op het permanent geïsoleerd opsluiten van die persoon, hetgeen beide naar Nederlands recht niet is toegestaan. Dat een dergelijke verwijdering als “straf(bedreiging)” moet worden bezien, wordt volgens het onderdeel duidelijk indien men zich beseft dat een tot levenslange gevangenisstraf veroordeelde persoon, hoe beperkt wellicht ook, vanuit detentie als uitgangspunt kan blijven deelnemen aan dat verkeer, en dat diens vermogen “niet (om reden van de detentie)” wordt vereffend. Dat uit een dergelijke verwijdering van een rechtspersoon in letterlijke zin des woords geen bloed vloeit, maakt die verwijdering “dan ook niet minder ingrijpend en bestraffend van aard”. Het andersluidende oordeel van het hof zou gelet daarop onjuist zijn, althans onbegrijpelijk dan wel onvoldoende gemotiveerd nu uit niets wat het hof heeft overwogen blijkt dat het verzoek van het OM tot zo’n verwijdering van Satudarah en Yellow Snakes “niet als “criminal charge” moet of kan worden bezien”.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/4e98306a7dbaf8b7598e0f1323af4d81f0f2a674ca3116e6ad045e56ecaaade6 | shasum -a 256