Onder 2.29 Parket bij de Hoge Raad 12 juni 2020

Dit onderdeel van de klacht lijkt (in tegenstelling tot het vorige onderdeel, A) uit te gaan van de toepassing van het civiele bewijsrecht. Ik begrijp het deel van de klacht dat art. 149 Rv in de onderhavige zaak “tegen de achtergrond van de voornoemde voluntaire jurisdictie” geen of onvoldoende bestaansrecht heeft zo, dat een beroep wordt gedaan op art. 284 lid 1 Rv, in die zin dat de aard van de zaak zich tegen overeenkomstige toepassing van art. 149 Rv zou verzetten. Het hof heeft hierover in rov. 11.1 overwogen dat partijen niet hebben aangevoerd dat de aard van de zaak zich verzet tegen overeenkomstige toepassing van de negende afdeling van de tweede titel van Rv, waaronder dus art. 149 Rv (dat kan met deze rechtsklacht niet worden bestreden), en dat voor de conclusie dat de aard van de zaak zich tegen overeenkomstige toepassing verzet ook geen grond bestaat. Het onderdeel maakt niet duidelijk waarom de achtergrond van de voluntaire jurisdictie maakt dat het hof niet, althans niet zonder (nader) bewijs daarvan van het OM te verkrijgen, kon uitgaan van de door het OM beweerde strafbare feiten en strafrechtelijke veroordelingen. Voor zover het onderdeel bedoelt - “voornoemde” duidt daarop - daarvoor terug te grijpen op onderdeel A, deelt de klacht in het lot van dat onderdeel. Dat sprake zou zijn van voluntaire jurisdictie, brengt niet zonder meer met zich dat de aard van de zaak zich tegen toepassing van art. 149 Rv zou verzetten (zie onder 2.25).

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/4e98306a7dbaf8b7598e0f1323af4d81f0f2a674ca3116e6ad045e56ecaaade6 | shasum -a 256