Citaat | Parket bij de Hoge Raad 12 juni 2020
Onder 2.30 Parket bij de Hoge Raad 12 juni 2020
Een alinea uit Parket bij de Hoge Raad 12 juni 2020, ECLI:NL:PHR:2020:593.
Onderdeel C klaagt dat het hof in rov. 11.1 (en rov. 11.5 slot) eraan voorbij heeft gezien dat art. 149 lid 1, tweede volzin, Rv bepaalt dat feiten of rechten die door de ene partij zijn gesteld en door de wederpartij niet of niet voldoende zijn betwist, de rechter als vaststaand moet beschouwen, behoudens zijn bevoegdheid bewijs te verlangen, zo vaak aanvaarding van de stellingen zou leiden tot een rechtsgevolg dat niet ter vrije bepaling van partijen staat, zodat geoordeeld moet worden dat de weergave door het hof van de kennelijk bedoelde rechtsregel niet volledig is. Volgens het onderdeel is onmiskenbaar sprake van stellingen die leiden tot een rechtsgevolg dat niet ter vrije bepaling van partijen staat, waarbij het, samengevat: erop wijst dat verbodenverklaring en ontbinding op de voet van art. 2:20 BW “niet iets is waarover partijen contractuele afspraken kunnen maken, althans geen afspraken die tegen eenieder in te roepen zijn, zoals een rechterlijk oordeel in zaken als deze wel tegen eenieder werkt”; en herhaalt wat het hof overweegt in rov. 11.3, slotzin. Daarbij komt volgens het onderdeel dat het een Nederlandse burgerlijke rechter niet vrijstaat te concluderen dat (bij gebreke van voldoende tegenspraak) sprake is van een strafbaar feit, omdat dit, samengevat, is voorbehouden aan de strafrechter. Nu, kort gezegd, het ervoor moet worden gehouden dat het hof voorbij heeft gezien aan die bevoegdheid, is het hof uitgegaan van een onjuiste rechtsopvatting bij de beoordeling van het gepresenteerde bewijs in samenhang met het verweer daarop. Indien het hof niet van een onjuiste rechtsopvatting is uitgegaan, heeft het hof ten onrechte, althans op onbegrijpelijke dan wel onvoldoende gemotiveerde wijze, geen gebruik gemaakt van zijn bevoegdheid bewijs te verlangen van de door het OM gestelde, strafrechtelijke feiten althans strafrechtelijke veroordelingen. Dat het hof geen gebruik heeft gemaakt van zijn bevoegdheid bewijs te verlangen is rechtens onjuist, omdat het verboden verklaren en ontbinden van een rechtspersoon op de voet van art. 2:20 BW met terughoudendheid dient te geschieden, met welke te betrachten terughoudendheid niet te verenigen is dat een gesteld strafbaar feit dan wel strafrechtelijke veroordeling die aan de verzochte verbodenverklaring en ontbinding ten grondslag is gelegd, niet door overlegging van de desbetreffende strafrechtelijke veroordeling maar door een op de wet gebaseerd bewijsvermoeden bewezen wordt geacht. Dat het hof geen gebruik heeft gemaakt van zijn bevoegdheid bewijs te verlangen, is onbegrijpelijk dan wel onvoldoende gemotiveerd in het licht van de argumenten die Satudarah en Yellow Snakes in de toelichting op hun grief 4 met name hebben aangevoerd en die het hof onvoldoende heeft besproken. Op grond van het voorgaande kunnen de in het onderdeel onder a t/m f weergeven oordelen van het hof in rov. 10.4, 11.2, 11.3, 11.4 en 11.5 en 13 niet in stand blijven. Immers, nu het burgerlijke open stelsel van bewijsmiddelen niet met zich brengt dat de burgerlijke rechter kan of mag vaststellen dat sprake is van strafbare feiten als de burgerlijke rechter daarvoor niet kan teruggrijpen op een beslissing daartoe van de strafrechter, heeft het hof niet kunnen vaststellen dat sprake is van de door de rechtbank vastgestelde strafbare feiten en strafrechtelijke veroordelingen. Daarop laat het onderdeel nog volgen dat de uit rov. 11.5 geciteerde overwegingen rechtens onjuist zijn, omdat zij berusten op de onjuiste rechtsopvatting dat (afdoende) betwisting door Satudarah en Yellow Snakes het hof tot de slotsom had kunnen brengen dat geen sprake is van de door de rechtbank vastgestelde strafbare feiten en strafrechtelijke veroordelingen (nu, samengevat, het voeren van een dergelijk verweer dus alleen zin heeft ten overstaan van de strafrechter, na het hebben kunnen kennisnemen van het integrale dossier), en dat die opgesomde overwegingen van het hof onbegrijpelijk dan wel onvoldoende gemotiveerd zijn, omdat het hof die opgesomde argumenten onvoldoende heeft besproken.
Zelf controleren
Voor dit citaat hoeft niemand Bron op zijn woord te geloven. Het document dat rechtspraak.nl publiceerde, staat op https://bron.page/api/v1/blobs/4e98306a7dbaf8b7598e0f1323af4d81f0f2a674ca3116e6ad045e56ecaaade6. Wie het ophaalt en de SHA-256 ervan berekent, krijgt 4e98306a7dbaf8b7598e0f1323af4d81f0f2a674ca3116e6ad045e56ecaaade6, en de alinea staat in dat document op bytes 199092 tot 203281.
$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/4e98306a7dbaf8b7598e0f1323af4d81f0f2a674ca3116e6ad045e56ecaaade6 | shasum -a 256