Onder 3.3 Parket bij de Hoge Raad 5 juni 2020

De klachten van het onderdeel stellen de vraag aan de orde op welk moment in een geval als het onderhavige de lange, twintigjarige verjaringstermijn van art. 3:310 lid 1 BW een aanvang heeft genomen. Volgens de wet is bepalend ‘de gebeurtenis waardoor de schade is veroorzaakt’. Vatten we als gebeurtenis in deze zin op het nalaten door de notaris in 1992 om de akte van huwelijkse voorwaarden in het huwelijksgoederenregister te doen inschrijven en/of om te controleren of daadwerkelijk inschrijving had plaatsgevonden, dan is de verjaring in de loop van 2012 voltooid. Het middel bepleit een alternatieve duiding van de feiten: omdat noch de verplichting van de notaris om de akte te doen inschrijven, noch zijn verplichting om te controleren of die inschrijving heeft plaatsgevonden, met de dienstverlening in 1992 is geëindigd, is sprake van een voortdurende gebeurtenis, dan wel van opeenvolgende gebeurtenissen, iedere dag dat de notaris is tekortgeschoten. De gebeurtenis waardoor de schade is veroorzaakt in de zin van de wet, is in deze lezing het gedurende vele jaren nalaten om de akte de doen inschrijven en te controleren of inschrijving had plaatsgevonden. Omdat eerst op het moment van de echtscheiding op 27 juni 2014 inschrijving niet meer plaats kon vinden, nam volgens de vrouw de nalatigheid van de notaris pas toen een einde. In de lezing van de vrouw was de verjaring op het moment van aansprakelijkstelling (12 juni 2014) dus nog niet eens aangevangen, laat staan voltooid, dan wel was iedere dag een nieuwe verjaringstermijn gaan lopen, met vrijwel hetzelfde gevolg.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/c810f3d33616259e6f195ffef0a852c90251de1518d1fa8acdde66ed54f47b85 | shasum -a 256