Onder 3.16 Parket bij de Hoge Raad 5 juni 2020

Alleen voor nalatigheden geldt dat zij, behalve als eenmalige gebeurtenissen, gemakkelijk ook in termen van voortdurende gebeurtenissen kunnen worden aangeduid. Stel dat de notaris in de akte zelf een fout zou hebben gemaakt, als gevolg waarvan de door partijen beoogde rechtsgevolgen niet zijn ingetreden. In dat geval bestaat er geen twijfel over dat twintig jaar na het verlijden van de akte de verjaring is ingetreden. Dat geldt ook als de partijen bij de akte eerst na afloop van de verjaring de fout hebben opgemerkt. De wetgever heeft dit met het oog op de rechtszekerheid gerechtvaardigd bevonden. Uitgaande van de lezing van de vrouw is het resultaat in het geval van een fout die bestaat in een nalaten van wat plicht was, geheel anders, zolang als de nalatigheid maar kan worden hersteld. Had het huwelijk van de man en de vrouw nog twintig jaar langer standgehouden, dan zou uitgaande van het standpunt van de vrouw de verjaring nog twintig jaar langer zijn opgehouden, en zou dus de notaris (of eventueel zijn rechtsopvolgers onder algemene titel) met de vrouw debat hebben moeten voeren over meer dan veertig jaar oude feiten. Mijns inziens is dat geen aannemelijke uitkomst, maar een willekeurig verschil met het geval dat de fout van de notaris niet in een nalaten maar in een doen zou hebben bestaan. Dat een nalatigheid kan worden hersteld, behoort daarom niet bepalend te zijn voor de afbakening van wat als een voortdurende gebeurtenis kan gelden, daargelaten of juist is dat voor alle voortdurende schadeveroorzakende gebeurtenissen geldt dat de lange verjaringstermijn van art. 3:310 lid 1 BW begint te lopen zodra de gebeurtenis waardoor de schade is veroorzaakt, is opgehouden te bestaan (vergelijk de discussie in de literatuur hiervoor 3.10 e.v. bedoeld).

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/c810f3d33616259e6f195ffef0a852c90251de1518d1fa8acdde66ed54f47b85 | shasum -a 256