Onder 3.35 Parket bij de Hoge Raad 5 juni 2020

De klacht is gegrond. De stellingen van de vrouw komen erop neer dat de notaris de gesprekken met haar (en met de man) over de vraag of een beroepsfout was gemaakt, en zo ja welke consequenties dit diende te hebben, aan de kantoordirecteur heeft overgelaten, althans dat de organisatie op het kantoor van de notaris zodanig was, dat het daarvan alle schijn had. Het hof heeft die stellingen ten onrechte onbesproken gelaten. Van de feitelijke juistheid van de stellingen van de vrouw uitgaande, mocht zij aannemen dat de kantoordirecteur met onder meer zijn mededelingen dat ‘uiteraard de volle verantwoordelijkheid voor alle gevolgen wordt genomen’ en dat zij zich ‘absoluut geen zorgen behoefde te maken’, mede namens de notaris sprak en daartoe ook bevoegd was. In ieder geval behoefde het oordeel van het hof in tegengestelde zin een nadere motivering, die ontbreekt. De overweging van het hof dat de vrouw bij de notaris zelf navraag had moeten doen, kan niet als een voldoende motivering gelden reeds in het licht van de stelling van de vrouw dat pogingen om de notaris zelf te spreken, steeds strandden. Bovendien: indien de vrouw mocht menen dat de notaris de kwestie aan de kantoordirecteur overliet, is ook in dat licht niet zonder meer begrijpelijk waarom de vrouw tóch (meer) pogingen had moeten ondernemen om bij de notaris zelf navraag te doen.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/c810f3d33616259e6f195ffef0a852c90251de1518d1fa8acdde66ed54f47b85 | shasum -a 256