Onder 2.53 Parket bij de Hoge Raad 19 juni 2020

Welke eisen precies moeten worden gesteld aan de omstandigheden die bezit constitueren, zal steeds ook afhangen van het geval (bijvoorbeeld of het een strook grond betreft tussen twee buren die ook regelmatig in hun eigen naastgelegen tuin verblijven, hoe zichtbaar is hetgeen er zich op die strook afspeelt, wat er zich op die strook bevindt en dergelijke). Voor zover het dagelijks over een terrein wandelen al bezit zal kunnen constitueren, kan dit in ieder geval niet zo algemeen naar verkeersopvatting als een daad van bezit worden gekwalificeerd als het subonderdeel voorstaat. Zoals het hof ook overweegt, hoeft het wandelen op andermans grond (naar verkeersopvatting) niet noodzakelijk te duiden op pretenties ten aanzien van de grond. Bovendien is het de vraag waarvan zo’n wandelaar eventueel het bezit zou verkrijgen: van de eigendom, of wellicht van een erfdienstbaarheid om over de grond van een ander te wandelen. Het bedoelde wandelen is, kortom, in het algemeen geen vorm van (ondubbelzinnig) bezit; daarvoor is méér nodig. In dat licht getuigt het oordeel van het hof in rov. 6.2 niet van een onjuiste rechtsopvatting. Ik acht het in het onderhavige geval overigens ook niet onbegrijpelijk. Daar speelt nog mee dat het hof in rov. 6.3 (ten overvloede) overweegt dat in dit kort geding onvoldoende vaststaat dat er nooit iemand anders op de Strook is geweest dan mensen van [eisers], zoals [verweerders] zelf.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/8ba58c467e79242c7b6f640a903e7d58e3fd9697e923e384009f7d74980d640b | shasum -a 256