Onder 5.6. Parket bij de Hoge Raad 30 juni 2020

De steller van het middel meent dat dit oordeel onbegrijpelijk is omdat het hof ongemotiveerd voorbij zou zijn gegaan aan de “door de verdediging gemaakte opsomming aan bevindingen in het Triple onderzoek die tenminste even goed dan wel beter kunnen aansluiten bij een plaatsing van rekwirant in het kleinschaliger traject 24/7 bij [D] dan in een justitiële jeugdinrichting”. In de uitvoerige motivering van de opgelegde maatregel heeft het hof overwogen dat de deskundigen in de Triple rapportage adviseren een onvoorwaardelijke PIJ-maatregel op te leggen. Naast het terugdringen van het recidiverisico, wordt daartoe onder meer van belang geacht dat opvang en begeleiding in de jeugdzorg in het verleden geen verbeteringen hebben gegeven. Tevens heeft het hof overwogen dat dit deskundigenadvies wordt onderschreven door de Raad voor de Kinderbescherming. Op grond van deze conclusies en adviezen, die het hof klaarblijkelijk tot de zijne gemaakt, heeft het vervolgens geoordeeld dat het “buiten kijf [staat] dat verdachte een langdurige en intensieve behandeling nodig heeft om het recidiverisico terug te dringen en om zich verder te ontwikkelen”. Dit oordeel – dat zozeer verweven is met waarderingen van feitelijke aard dat het in cassatie slechts in beperkte mate kan worden getoetst – is niet onbegrijpelijk en toereikend gemotiveerd.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/5bd16e970ea2c473a763d7f1384e2b9e1645e6b17ecf6a6654cd81888ac7beeb | shasum -a 256