Onder 2.7 Parket bij de Hoge Raad 26 juni 2020

Voor de aansprakelijkheid van de beslaglegger maakt het dus geen wezenlijk verschil of het gaat om een conservatoir beslag voor een vordering die is afgewezen, dan wel om een executoriaal beslag op grond van een voor tenuitvoerlegging vatbare titel die nadien wordt vernietigd. De aansprakelijkheid van een beslaglegger berust op een onrechtmatige daad, die hem wordt toegerekend. De onrechtmatigheid is gelegen in de inbreuk die de beslaglegging maakt op het recht van een ander, namelijk het recht van de beslagene op het beslagen goed. De Hoge Raad is van oordeel dat op de beslaglegger een aansprakelijkheid rust voor de gevolgen van het door hem gelegde beslag indien de vordering waarvoor het beslag is gelegd ongegrond is gebleken en spreekt daarbij van een ‘risicoaansprakelijkheid’. Steneker is van mening dat geen sprake is van een (zuivere) risico- aansprakelijkheid, maar van een schuld -aansprakelijkheid met toerekening op grond van verkeersopvattingen. Op zich lijkt mij juist dat de gevolgen van het (naar achteraf blijkt: ten onrechte) leggen van het beslag op andermans goederen (ook) op grond van de in het verkeer geldende opvattingen als een onrechtmatige daad aan de beslaglegger zouden kunnen worden toegerekend op de voet van art. 6:163 lid 3 BW. De vraag blijft dan wel, of het klopt dat een verkeersopvatting met deze inhoud bestaat.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/d858e7cadbd56580f837cd3c8fd7a43eca779ceac10ee1023bac418d8ffa7338 | shasum -a 256