Onder 2.20 Parket bij de Hoge Raad 26 juni 2020

Daartegenover staan andere argumenten. In de eerste plaats de – reeds besproken − omstandigheid dat het indienen van een faillissementsverzoek een ten dienste van de schuldeiser staand ‘rechtsinstrument’ is wanneer een debiteur niet reageert op aanmaningen tot betaling. Het gaat behalve om beslaglegging, ook om de vrijheid om een procedure in te stellen tegen een wanbetaler; zie alinea 2.11 hiervoor. In de tweede plaats raakt het vonnis waarbij het faillissement van een schuldenaar wordt uitgesproken naar zijn aard veel meer dan alleen de onderlinge rechtsverhouding tussen de aanvrager van het faillissement en de schuldenaar. Een faillissement omvat in beginsel het gehele vermogen van de schuldenaar en raakt de rechtsverhoudingen tussen de schuldenaar en al zijn schuldeisers. In een pluraliteit van schuldeisers is het min of meer toevallig, wie van hen als eerste het verzoek tot faillietverklaring indient. Daarom ligt het mijns inziens niet voor de hand, klakkeloos uit te gaan van het bestaan van een verkeersopvatting die, in gevallen waarin een faillissementsvonnis na het instellen van een rechtsmiddel is vernietigd, de schadelijke gevolgen van het faillissement eenzijdig neerlegt bij de schuldeiser die het faillissement heeft aangevraagd.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/d858e7cadbd56580f837cd3c8fd7a43eca779ceac10ee1023bac418d8ffa7338 | shasum -a 256