Alinea 174 Parket bij de Hoge Raad 7 juli 2020

128. In het licht van het voorafgaande verdient in de eerste plaats overweging het criterium voor niet-ontvankelijkheid in dit opzicht met de huidige rechtspraak meer in overeenstemming te brengen. Een herformulering van het huidige criterium waarin het recht van de verdachte op een eerlijk strafproces centraal staat, komt beter met de huidige uitwerking van die rechtspraak overeen en correspondeert met de eerste maatstaf voor bewijsuitsluiting. Ook overigens zie ik daartegen geen bezwaren. Knigge en Borgers pleiten ervoor als maatstaf te hanteren of “de door het verzuim aan het verdedigingsbelang toegebrachte schade zo groot is dat, wat er ook ter reparatie en compensatie wordt ondernomen, het proces ‘as a whole’ niet meer fair genoemd kan worden.” Gedacht kan ook worden aan de maatstaf of de door het verzuim aan het verdedigingsbelang toegebrachte schade zodanig is dat een eerlijke behandeling van de zaak niet meer mogelijk is. In deze maatstaf ligt besloten dat indien aan de eerlijkheid van het proces van de verdachte wordt tekortgedaan op een wijze die door middel van bewijsuitsluiting kan worden gecompenseerd, zoals voor bijvoorbeeld schendingen van de verklaringsvrijheid van de verdachte in de regel het geval is, niet-ontvankelijkheid van het openbaar ministerie niet in aanmerking komt.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/31b581bb368fb52355f3c8d62c84a1a690b3f8808ddef7e0a94524b094165512 | shasum -a 256