Alinea 208 Parket bij de Hoge Raad 7 juli 2020

158. Ik meen dat de aanvaarding dat er in uitzonderlijke gevallen plaats is voor bewijsuitsluiting in geval van structurele vormverzuimen past binnen het – betrekkelijk – open kader van art. 359a Sv en bij de perspectieven die ter rechtvaardiging van bewijsuitsluiting kunnen worden aangevoerd. Dat neemt niet weg dat het aanbeveling verdient het toetsingskader voor bewijsuitsluiting op deze grond, zoals dat in het arrest inzake de onbevoegde hulpofficier van justitie gestalte heeft gekregen, te heroverwegen. De vraag rijst hoe deze categorie zich verhoudt tot het algemeen geformuleerde uitgangspunt dat bewijsuitsluiting slechts in aanmerking komt indien door de onrechtmatige bewijsgaring een belangrijk (strafvorderlijk) voorschrift of rechtsbeginsel in aanzienlijke mate is geschonden. Daarbij komt dat het toetsingskader zeer gedetailleerd is, met dienovereenkomstige eisen aan de mate van onderbouwing van zowel het verweer van de verdediging als de motivering van de toepassing van het rechtsgevolg door de feitenrechter. Ook in dit opzicht kan de vraag worden gesteld waarom de feitenrechter niet iets meer ruimte is gegund, met de mogelijkheid van toetsing in cassatie op begrijpelijkheid. Het komt mij wenselijk voor dat wordt gezocht naar een minder gedetailleerd toetsingskader, dat naar mijn mening beter in het systeem van de wet zou passen en dat niettemin recht doet aan de – positief te waarderen – achtergrond en het uitzonderlijk karakter van deze grond voor bewijsuitsluiting.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/31b581bb368fb52355f3c8d62c84a1a690b3f8808ddef7e0a94524b094165512 | shasum -a 256