Alinea 239 Parket bij de Hoge Raad 30 juni 2020

188. Met het oog op het bevorderen van de samenhang tussen de verschillende rechtsgevolgen kan worden overwogen de criteria voor niet-ontvankelijkheid, bewijsuitsluiting en strafvermindering in sterkere mate op elkaar af te stemmen. Daarbij kan worden overwogen het perspectief van preventie, dat in 2013 uitdrukkelijk in het toetsingskader is geïntroduceerd, te verbreden en daarbij ook een plaats te geven aan andere, breed erkende perspectieven. In navolging van (onder anderen) Knigge en Borgers meen ik dat het aanbeveling verdient het Zwolsmancriterium te nuanceren. Centraal staat de vraag of de door het verzuim aan het verdedigingsbelang toegebrachte schade zodanig is dat een eerlijke behandeling van de zaak niet meer mogelijk is. Daarnaast is het in lijn met de tekst van de wet en de besproken perspectieven ter rechtvaardiging van rechtsgevolgen als in extreme gevallen de mogelijkheid bestaat tot niet-ontvankelijkheid ingeval door het vormverzuim voortzetting van de vervolging niet te verenigen is met een goede procesorde zozeer in strijd moet worden geacht met een goede procesorde, dat de met voortzetting van de vervolging gemoeide belangen daarvoor moeten wijken. Ten aanzien van de bewijsuitsluiting zou daarbij kunnen worden aangesloten. Naast bewijsuitsluiting ter verzekering van het recht op een eerlijk proces zou de categorie andere belangrijke (strafvorderlijke) voorschriften of beginselen aldus kunnen worden ingekleurd dat dat het gebruik van het door het vormverzuim verkregen materiaal voor het bewijs zozeer in strijd is met de goede procesorde dat de met het tot het bewijs gebruiken van dat resultaat gemoeide belangen daarvoor moeten wijken. Die grond biedt ook ruimte in zeer uitzonderlijke gevallen structurele vormverzuimen onder te brengen.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/98a9e73d4dbf9b130eadeda5e5d93a53c6f79a152d90c18afe1b80f9492aea9a | shasum -a 256