Alinea 75 Parket bij de Hoge Raad 26 mei 2020

Dat in de e-mailcorrespondentie van en naar het e-mailadres [e-mailadres] orders worden aangekondigd, staat niet ter discussie. Echter, dat gegeven is enkel redengevend als zou kunnen worden vastgesteld dat [verdachte] de gebruiker is geweest van dat e-mailadres en voor die vaststelling ontbreekt simpelweg het bewijs. Dat wordt niet anders door de vaststelling van de rechtbank houdende dat in één van de e-mailberichten door [betrokkene 1] wordt gemeld dat " [verdachte] " de bestelling wel wil komen brengen. Sterker nog: het is natuurlijk weinig waarschijnlijk dat [betrokkene 1] die er alles aan deed om zijn daadwerkelijke naam en identiteit verborgen te houden en datzelfde zou dan ook voor [verdachte] gelden als hij de gebruiker zijn geweest van het e-mailadres [e-mailadres] in de betreffende e-mailcorrespondentie dan ineens de toch tamelijk unieke voornaam van [verdachte] zou gebruiken. Het is wat dat aangaat niet zo waarschijnlijk dat [verdachte] deelnaam aan deze e-mailcorrespondentie. Dat hij ( [verdachte] ) destijds, te weten op of omstreeks 15 augustus 2013, iets voor [betrokkene 1] wilde wegbrengen, correspondeert volledig met de verklaring van [verdachte] houdende dat hij tijdens de laatste vakantie van [betrokkene 1] weleens wat voor hem heeft opgehaald/weggebracht. Het heeft er alle schijn van dat [betrokkene 2] nauw en bewust heeft samengewerkt met [betrokkene 1] , waarbij [verdachte] - zonder dat hij zich daarvan bewust was - door [betrokkene 1] tijdens diens laatste vakantie werd ingezet als transporteur. ”

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/d2b2d0cae8bcb70054769344b32ee59a701941d9e0fb04dd9fce54a0a64fb583 | shasum -a 256