Onder 6.12 Parket bij de Hoge Raad 3 juli 2020

“A-G Wattel had verder nog gesuggereerd om als maatstaf voor de zakelijkheidstoets te nemen dat de belastingplichtigen aannemelijk moeten maken dat en welke lening(en) extern is/zijn aangetrokken om specifiek haar activiteiten te (her)financieren. Anders gezegd: de belastingplichtige moet aannemelijk maken dat zij een reële financieringsbehoefte heeft en dat haar interne financier met dat financieringsdoel extern geld heeft aangetrokken (zie onderdeel 6.12 van de A-G-conclusie). De A-G meende mede dat het vanuit rechtszekerheidsoogpunt en proceseconomie opportuun zou zijn dat de Hoge Raad aangeeft welke die méér-eisen boven boekhoudkundige dekking dan zijn. Die handschoen pakt de Hoge Raad niet op. Uit r.o. 4.2.2. volgt de facto dat, zolang de feitenrechter er blijk van geeft de door de Hoge Raad in navolging van de wetsgeschiedenis genoemde criteria – looptijd, aflossingsschema, rentevergoeding, omvang en tijdstip van aangaan – in zijn beoordeling te hebben betrokken, het feitelijke oordeel de cassatietoets doorstaat. Dit is slechts anders als het oordeel onbegrijpelijk is. Overigens merken wij hierbij op dat de in die rechtsoverweging opgenomen verwijzing niet r.o. 3.3.2, maar r.o. 3.2.2 moet zijn. Gevolg van de vrijheid die de Hoge Raad laat, is dat ook de oordelen van de feitenrechters in de toekomst bij uiteindelijk externe financiering kunnen verschillen. Mogelijk zullen de feitenrechters bij de beslechting wel inspiratie halen uit de gesuggereerde maatstaf van A-G Wattel in zijn conclusie.”

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/372adb8d9aadae2b43f2e9689542cd59d335a5e92b46b6f32d7f2eeb708d0e8a | shasum -a 256