Onder 3.5 Parket bij de Hoge Raad 17 juli 2020

Volgens het slot van deze overweging vindt de arbeidsrechtelijke omkeringsregel geen toepassing als het vermoeden van een causaal verband tussen de gezondheidsschade van de werknemer en de werkzaamheden te onzeker of te onbepaald is. Er is dus een ondergrens. Mijns inziens is dat terecht. Uitgangspunt is dat aansprakelijkheid veronderstelt dat de schade het gevolg is van een normschending waarvoor de aangesproken persoon aansprakelijk is. De omkeringsregel brengt onzekerheid over het causaal verband voor rekening van de aansprakelijke persoon. De rechtvaardiging hiervoor is de combinatie van (a) het gegeven dat de aangesproken persoon een veiligheidsnorm heeft geschonden en (b) een bepaalde mate van aannemelijkheid van het te veronderstellen causaal verband. Is het causaal verband té onzeker, dan past niet goed bij de aard van het aansprakelijkheidsrecht dat de werkgever toch aansprakelijk zou zijn (en wel voor álle schade). Verondersteld dat de werkgever niet zou slagen in het tegenbewijs tegen het bij toepassing van de arbeidsrechtelijke omkeringsregel te vermoeden causaal verband, zou dit immers de uitkomst zijn. En juist in de nu bedoelde gevallen van onzeker of onbepaald causaal verband zál zulk tegenbewijs bezwaarlijk kunnen worden geleverd. Kortom, de prijs van een ruimere toepassing van de omkeringsregel dan zojuist verwoord, zou de aansprakelijkheid zijn van een relatief grote groep van werkgevers voor schade die niet door hun toedoen is ontstaan.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/72daafe2dd23a2b156ec93cdd9809475624c78500cc9a9e14262595b868c9ea4 | shasum -a 256