Onder 3.6 Parket bij de Hoge Raad 17 juli 2020

Voor de vraag waar de grens behoort te worden gelegd (dus wat de ondergrens voor de arbeidsrechtelijke omkeringsregel is), is uiteraard vooral van belang de grootte van de kans dat schade inderdaad door toedoen van de werkgever is ontstaan. Voor een inschatting van die kans zal het oordeel van deskundigen veelal doorslaggevend zijn. Niet steeds kan worden aangesloten bij de zienswijze van een deskundige op grond van de enkele verwijzing naar diens ‘op kennis, ervaring en intuïtie gebaseerde schatting’. Als er onduidelijkheden bestaan omtrent de aard en oorzaak van een beroepsziekte, kan een nadere motivering nodig zijn. Het is niet mogelijk om in algemene termen nauwkeuriger aan te geven waar de grens behoort te worden getrokken. Zoals A-G Spier het eerder verwoordde, leidt het hanteren van een vast percentage er niet alleen toe dat een miniem verschil grote consequenties heeft, maar brengt dit ook het risico met zich dat deskundigen, rekening houdend met dit percentage, naar het gewenste resultaat toewerken. De feitenrechter zal per geval op grond van de concrete feiten en omstandigheden moeten beoordelen of de ondergrens wordt gehaald. Betekenis komt in ieder geval toe aan ‘hetgeen in het algemeen bekend is omtrent de ziekte en haar oorzaken’ en aan de ‘schending van de veiligheidsnorm die een en ander beoogt te voorkomen’. Een meerderheid van de auteurs gaat, met variaties in de formulering, ervan uit dat een aanzienlijke mate van waarschijnlijkheid moet bestaan. Ik sluit me hierbij aan.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/72daafe2dd23a2b156ec93cdd9809475624c78500cc9a9e14262595b868c9ea4 | shasum -a 256