Onder 3.17 Parket bij de Hoge Raad 17 juli 2020

Met deze zeer beknopte duiding van het Des- arrest is reeds gezegd dat tegen een eventuele analoge toepassing van art. 6:99 BW op gevallen van (veronderstelde) beroepsziekten, zwaarwegende bezwaren zijn in te brengen. Mijns inziens bestaat er ook geen aanleiding voor de gedachte dat uw Raad dat spoor niettemin is opgegaan. Iets anders is wel gelezen in het arrest Nefalit , in de zin dat daarin zou zijn beslist dat de causale bijdragen van andere werkgevers in de verhouding tussen werkgever en werknemer voor rekening van de werkgever komen. Anders gezegd, overeenkomstige toepassing van art. 6:99 BW zou er in het kader van proportionele aansprakelijkheid toe moeten of kunnen leiden dat de werkgever een hoger percentage van de schade wordt toegeschat dan uitgaande van de kans dat de schade door zijn eigen toedoen is ontstaan. Het komt er dan op neer dat wat betreft het gedeelte van de schade dat niet het gevolg is van een omstandigheid die aan de benadeelde kan worden toegerekend, tussen de aansprakelijke personen (de opvolgende werkgevers) een risicogemeenschap bestaat. Hoewel zeer bekwame vakgenoten die vraag kennelijk nog niet als beslist beschouwen, ben ik geneigd met andere, ook (zeer) bekwame vakgenoten in het arrest Nationale Nederlanden te lezen dat uw Raad haar wel reeds heeft beslist, namelijk in de zin dat voor een dergelijke analoge toepassing van art. 6:99 BW geen plaats is:

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/72daafe2dd23a2b156ec93cdd9809475624c78500cc9a9e14262595b868c9ea4 | shasum -a 256