Onder 3.23 Parket bij de Hoge Raad 17 juli 2020

De rechtsklachten berusten eensdeels op de onjuiste opvatting dat voor toepassing van de arbeidsrechtelijke omkeringsregel eenzelfde ondergrens geldt als voor proportionele aansprakelijkheid. Die opvatting is niet alleen in strijd met wat zich uit de rechtspraak van uw Raad laat afleiden (de arbeidsrechtelijke omkeringsregel veronderstelt dat een aanzienlijke mate van waarschijnlijkheid bestaat, hiervoor 3.6; proportionele aansprakelijkheid is bedoeld voor gevallen waarin de kans dat de schade door de normschending is veroorzaakt niet zeer klein noch zeer groot is, hiervoor 3.11), maar ook afgezien daarvan onnavolgbaar. In de vele gevallen waarin het tegenbewijs door de werkgever niet wordt geleverd, leidt de arbeidsrechtelijke omkeringsregel ertoe dat de schade van de werknemer geheel wordt vergoed. De werkgever draagt aldus de last van de onzekerheid over het causaal verband geheel. Proportionele aansprakelijkheid leidt er juist toe dat die last door een schatting van kansen over partijen wordt verdeeld. Als voor beide procedés dezelfde ondergrens zou gelden, wordt de keuze van de rechter tussen beide wel heel moeilijk en willekeurig. Gaan we er daarentegen vanuit dat de ondergrens van de arbeidsrechtelijke omkeringsregel min of meer samenvalt met de bovengrens voor proportionele aansprakelijkheid (hiervoor 3.12), dan levert dit een samenhangend stelsel op, waarbij een grotere kans dat de normschending schadeoorzaak is, tot een verdergaande bescherming van de werknemer leidt.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/72daafe2dd23a2b156ec93cdd9809475624c78500cc9a9e14262595b868c9ea4 | shasum -a 256