Onder 4.3. Parket bij de Hoge Raad 18 februari 2020

Deze zaak toont inderdaad gelijkenis met het in de schriftuur genoemde arrest HR 23 oktober 2012, ECLI:NL:HR:2012:BX6752. Daarin ging het om een tot het bewijs gebezigd proces-verbaal van politie houdende de weergave van telefonisch aan de politie verstrekte informatie van een persoon die anoniem wilde blijven. Het proces-verbaal hield onder meer in dat er een anonieme melding binnenkwam bij de landelijke meldlijn. De Hoge Raad oordeelde dat sprake was van een schriftelijk bescheid als bedoeld in art. 344a lid 3 Sv. In deze zaak blijkt uit het proces-verbaal niet óf de melding anoniem was en evenmin of het ging om een melding aan de centrale meldkamer van de politie. Een relevant verschil levert dat, als ik de jurisprudentie van de Hoge Raad goed begrijp, evenwel niet op. De wens van de getuige om anoniem te blijven, lijkt niet van veel belang te zijn bij de vraag of die getuige moet worden aangemerkt als een persoon van wie de identiteit niet blijkt. Die wens zal in veel gevallen de reden zijn waarom de verbalisant de personalia weglaat, maar desondanks kan het zijn dat de getuige zodanig kan worden geïndividualiseerd dat het mogelijk is om hem als getuige te horen. Die situatie deed zich voor met betrekking tot de onder 3.3 genoemde stationmanager, de vrouw van het slachtoffer, de barmedewerker en de portiekbewoonster. Omgekeerd lijkt te gelden dat een persoon die niet de wens te kennen geeft om anoniem te blijven, toch een persoon kan zijn van wie de identiteit niet blijkt. Zo blijkt uit HR 5 juli 2011, ECLI:NL:HR:2011:BQ5731 niet dat het meisje dat de verbalisant aansprak, haar naam niet vermeld wenste te zien. Toch was zij een persoon van wie de identiteit niet bleek. Ook de omstandigheid dat de niet vermelde personalia wel bekend zijn bij de verbalisant lijkt niet van zelfstandige betekenis te zijn. In de zaak van de stationmanager hield het desbetreffende proces-verbaal in dat diens naam bekend was bij de verbalisanten. Dat echter lijkt niet de reden te zijn waarom de stationmanager niet gold als een persoon wiens identiteit niet bekend was. In de andere zaken blijkt niet dat de personalia van de getuigen bij de verbalisanten bekend waren. Toch waren ook die getuigen voldoende geïndividualiseerd, zodat zij niet behoefden te worden aangemerkt als personen van wie de identiteit niet blijkt.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/64cc816466ac3907406785b7d149f8a7bb257b10d907a37781e3e64148bb93e6 | shasum -a 256