Onder 4.4. Parket bij de Hoge Raad 18 februari 2020

Waarop het aankomt, is of de identiteit blijkt. Het uitgangspunt is dat de persoonsgegevens van een getuige van wie door een opsporingsambtenaar een verklaring wordt opgenomen, in het desbetreffende proces-verbaal worden vermeld. Als dat niet is gebeurd, kan desondanks sprake zijn van een persoon van wie de identiteit blijkt, namelijk als “vaststaat” dat de getuige zodanig kan worden geïndividualiseerd dat ondervraging door de verdediging mogelijk is. Dat laatste moet dan wel vaststaan, dus positief blijken. In de meeste gevallen die zich in de jurisprudentie hebben voorgedaan, bleek uit het desbetreffende proces-verbaal zoals dat voor het bewijs was gebezigd (en dus uit de bestreden uitspraak) dat de getuige voldoende te individualiseren was. De vraag is of het hier om een noodzakelijke voorwaarde gaat. In het eerder al genoemde arrest van 9 februari 2016, ECLI:NL:HR:2016:208, overwoog de Hoge Raad dat het hof de verklaring van de portiekbewoonster “kennelijk” niet had opgevat als een verklaring van een persoon wiens identiteit niet blijkt. Dat oordeel was volgens de Hoge Raad niet onbegrijpelijk. Daarbij nam de Hoge Raad een gedeelte van het desbetreffende proces-verbaal in aanmerking dat niet voor het bewijs was gebezigd. Het arrest onderstreept aldus dat het bij de vraag of vaststaat dat de niet bij name genoemde getuige voldoende individualiseerbaar is, om een oordeel gaat van de feitenrechter dat door de Hoge Raad op begrijpelijkheid wordt getoetst. Het arrest laat daarbij ook zien dat de Hoge Raad bij die toetsing zo nodig ook gegevens betrekt die niet uit de bestreden uitspraak zelf blijken. Niet duidelijk is of daaruit de conclusie kan worden getrokken dat de bestreden uitspraak in het geheel geen aanknopingspunten behoeft te bevatten waaruit het “kennelijke” oordeel van het hof kan worden afgeleid. Ik zou menen dat een deugdelijke bewijsmotivering uitsluitsel dient te geven over de vraag of de getuige door de rechtbank of het hof al dan niet is aangemerkt als een persoon wiens identiteit niet blijkt. De identiteit van de getuige in kwestie dient uit het vonnis of arrest te blijken. Daarmee is niet gezegd dat een motiveringsgebrek op dit punt altijd tot cassatie moet leiden. Er is denk ik onvoldoende belang bij cassatie als het op grond van de gedingstukken evident is dat de getuige eenvoudig te traceren is.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/64cc816466ac3907406785b7d149f8a7bb257b10d907a37781e3e64148bb93e6 | shasum -a 256