Citaat | Parket bij de Hoge Raad 4 september 2020

Onder 2.6 Parket bij de Hoge Raad 4 september 2020

Een alinea uit Parket bij de Hoge Raad 4 september 2020, ECLI:NL:PHR:2020:779.

In oudere rechtspraak van de Hoge Raad, die is gewezen naar aanleiding van klachten over art. 203 (oud) Rv en later art. 212 (oud) Rv – de voorlopers van art. 155 Rv – zijn klachten over schending van deze bepalingen steeds afgewezen. Zo verwierp de Hoge Raad in zijn arrest van 17 december 1993 de klacht op de grond dat in de slotzin van art. 212 lid 2 (oud) Rv is bepaald dat generlei voorziening openstaat. De klacht dat in het vonnis niet was vermeld dat en waarom aan de uitspraak niet kon worden meegewerkt door de rechter ten overstaan van wie bewijs was geleverd, strandde, aldus de Hoge Raad in zijn arrest van 26 januari 1996 , omdat de aard van art. 212 lid 2 (oud) Rv meebrengt dat de daarin vervatte motiveringsplicht niet op straffe van nietigheid geldt. Een andere opvatting zou niet stroken met de daarin opgenomen tweede zin, inhoudende dat de noodzakelijkheid van de afwijking uitsluitend wordt beoordeeld door het college dat haar toepast, zonder dat daartegen enige voorziening openstaat, aldus de Hoge Raad.

Zelf controleren

Voor dit citaat hoeft niemand Bron op zijn woord te geloven. Het document dat rechtspraak.nl publiceerde, staat op https://bron.page/api/v1/blobs/dadafc6ad2652fc7a698c9274b521783ba35f773d22641884839e19801d60159. Wie het ophaalt en de SHA-256 ervan berekent, krijgt dadafc6ad2652fc7a698c9274b521783ba35f773d22641884839e19801d60159, en de alinea staat in dat document op bytes 26690 tot 27927.