Onder 3.21 Parket bij de Hoge Raad 4 september 2020

Subonderdeel 1.4 richt een motiveringsklacht tegen het oordeel van het hof in rov. 3.5.4.6, eerste alinea, dat een eventueel onvoldoende gevolggeven door [verweerster] aan haar zorgplicht niet tot onderverzekering en niet tot schade heeft geleid. Het subonderdeel voert aan dat [betrokkene 3] in 2002 tot de conclusie is gekomen dat de verzekerde som voor de woning onvoldoende was: de verzekerde som voor de woning had volgens hem € 225.681,-- in plaats van € 202.749,-- dienen te belopen. Het subonderdeel verwijst in dit verband naar rov. 3.1, achtste gedachtestreepje (randnummer 1.9 hiervoor). Volgens het subonderdeel valt bij deze vaststelling, waaraan [eiser] volgens het hof gebonden is en waarop [verweerster] zich mag beroepen, niet in te zien waarom een eventueel onvoldoende gevolggeven door [verweerster] aan haar zorgplicht niet tot onderverzekering en niet tot schade heeft geleid. Als in 2002 de verzekerde som namelijk onvoldoende was, dan valt zonder nadere motivering niet in te zien waarom het voldoen door [verweerster] aan haar zorgplicht, hoe die ook moet worden ingevuld, met het oog op het toereikend zijn van de verzekerde som, niet ertoe zou hebben geleid dat de verzekerde som zou zijn verhoogd. Althans, niet valt zonder nadere motivering in te zien waarom een hogere verzekerde som niet ertoe zou hebben geleid dat Nationale Nederlanden een grotere uitkering aan [eiser] zou hebben gedaan. Onderverzekering heeft immers altijd gevolgen voor de hoogte van de aanspraak op schadevergoeding, of de schade nu hoger (art. 7:955 lid 1 BW) of lager (art. 7:958 lid 5 BW) is dan de verzekerde som.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/a5798dfd12a1d4fb775f279d72962e62c69521be42073434eed672d038076c66 | shasum -a 256