Onder 3.23 Parket bij de Hoge Raad 4 september 2020

Mijns inziens heeft het hof in rov. 3.5.4.6, eerste alinea, van het bestreden arrest – de tweede en derde alinea worden door het subonderdeel niet bestreden – slechts een gevolgtrekking gemaakt, gelet op de frase waarmee rov. 3.5.4.6 aanvangt: “Dit alles leidt tot de conclusie dat (…)”. Het hof heeft dus in rov. 3.5.4.6, eerste alinea, geen zelfstandige grond gegeven waarop de vorderingen van [eiser] afstuiten; het hof heeft daarentegen slechts aangegeven wat het gevolg is van hetgeen het heeft overwogen in rov. 3.5.4 tot en met 3.5.4.5. [eiser] was daarom niet gehouden om in cassatie ook een klacht tegen rov. 3.5.4.6. eerste alinea, te richten. Deze rechtsoverweging wordt meegetrokken door rov. 3.5.4.4, dat door het slagen van subonderdelen 1.2 en 1.3 omvalt. Nu rov. 3.5.4.6, eerste alinea, sneuvelt, behoeft subonderdeel 1.4 eigenlijk geen bespreking meer. Ten overvloede merk ik evenwel op dat subonderdeel 1.4 – op zichzelf beschouwd, als gericht tegen rov. 3.5.4.6, eerste alinea, en rov. 3.5.4.4 even weggedacht – faalt. De klacht van dit subonderdeel mist feitelijke grondslag waar het stelt dat het hof in rov. 3.5.4.6, eerste alinea, heeft overwogen dat een onvoldoende gevolggeven door [verweerster] aan haar zorgplicht niet tot onderverzekering heeft geleid. Het hof heeft het immers slechts over ‘niet tot schade geleid” en niet over ‘niet tot onderverzekering geleid’. Voorts heeft te gelden dat Nationale Nederlanden destijds geen beroep heeft gedaan op de wel geconstateerde onderverzekering omdat daar geen aanleiding toe was (rov. 3.5.5.1, vijfde alinea). Bij deze stand van zaken is er mijns inziens geen sprake van dat het oordeel van het hof, dat een eventueel onvoldoende gevolggeven door [verweerster] aan haar zorgplicht niet tot schade heeft geleid, in strijd is met hetgeen in rov. 3.1, achtste gedachtestreepje staat.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/a5798dfd12a1d4fb775f279d72962e62c69521be42073434eed672d038076c66 | shasum -a 256