Onder 2.6 Parket bij de Hoge Raad 4 september 2020

Hierna is de rechtbank, hoewel de vorderingen van [eiser] wat haar betreft al op inhoudelijke gronden moeten worden afgewezen, nog kort ingegaan op het subsidiaire beroep van [verweerster] op verjaring. [verweerster] heeft in dit verband aangevoerd dat [eiser] reeds in 2002 bekend was met onderverzekering en dat daarom de vordering hoe dan ook is verjaard. De rechtbank kan dit niet volgen, zo heeft zij geoordeeld. In dit verband heeft de rechtbank in rov. 4.9. overwogen dat de in juli 2002 geconstateerde onderverzekering, wat daarvan verder ook zij, in die tijd van geen belang was. Daaraan is geen enkele consequentie verbonden. De (beweerde) onderverzekering is pas een rol gaan spelen, nadat [betrokkene 1] in zijn rapport van 2008 een ernstige onderverzekering constateerde. Toen werd [eiser] bekend met de (beweerde) schade en de aansprakelijke persoon ter zake van de onderverzekering. De brieven van [eiser] van 5 maart 2009 en 20 oktober 2011 aan [verweerster] leveren volgens de rechtbank geen stuiting van de verjaring op. Met de brieven van 18 januari 2012 en die van 31 december 2012 moet het evenwel voor [verweerster] duidelijk zijn geweest, zo heeft de rechtbank geoordeeld, dat [eiser] zich zijn recht op nakoming ter zake de vordering uit onderverzekering voorbehield. De rechtbank kan derhalve niet tot de conclusie komen dat die vordering van [eiser] verjaard is. De vordering in verband met de verweten vertraagde afwikkeling is, zo blijkt volgens de rechtbank uit het voorgaande, wel al verjaard. Dat verwijt ziet immers op handelen of nalaten van [verweerster] vanaf 2002 waarmee [eiser] toen al bekend was (rov. 4.9.).

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/a5798dfd12a1d4fb775f279d72962e62c69521be42073434eed672d038076c66 | shasum -a 256