Onder 2.19 Parket bij de Hoge Raad 4 september 2020

Het onderdeel klaagt verder dat de motivering ook op zichzelf bezien onbegrijpelijk is. Het wijst er daarbij op dat het hof het ontslag op staande voet als niet rechtsgeldig heeft beoordeeld en betoogt, samengevat, dat de beëindiging van de arbeidsovereenkomst dan niet verwijtbaar kan zijn aan een werknemer, omdat de noodzakelijke (dringende) reden voor de opzegging niet aanwezig is. Door toch verwijtbaarheid aan de zijde van de werknemer ten aanzien van de beëindiging van het dienstverband in rov. 2.6 aan zijn beslissing ten grondslag te leggen, is de beschikking van het hof volgens het onderdeel innerlijk tegenstrijdig en niet aanvaardbaar. Zelfs al zou de werknemer een verwijt kunnen worden gemaakt in een situatie als beschreven in rov. 2.6, dan heeft die verwijtbaarheid niet geleid tot beëindiging van het dienstverband, aldus het onderdeel, omdat het dienstverband is geëindigd door opzegging door de werkgever wegens de vermeende aanwezigheid van een dringende reden. Voor zover in de overwegingen besloten zou liggen dat het hof van oordeel is dat de arbeidsovereenkomst (kort) na de vernietigde datum van het ontslag hoe dan ook zou zijn geëindigd wegens verwijtbaar handelen van de werknemer, klaagt het onderdeel tot slot dat de motivering alsdan eveneens onbegrijpelijk is, omdat dat een fictieve situatie is die niet onder de werking van art. 2 lid 4 van de arbeidsovereenkomst valt.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/86975b60432fa56ae9f980d872710251ab0a2f2761535d17e39e01232661fdb4 | shasum -a 256