Onder 2.10 Parket bij de Hoge Raad 11 september 2020

Art. 7:6 lid 2 Wvggz, dat bepaalt dat de rechter de burgemeester kan verplichten te verschijnen, in combinatie met art. 7:6 lid 5, dat inhoudt dat de griffier een afschrift van de beslissing van de rechtbank aan de burgemeester toezendt, zou kunnen worden opgevat als een bijzondere wettelijke bepaling die meebrengt dat de burgemeester zelfstandig (en niet slechts als vertegenwoordiger van de gemeente) in de procedure als bedoeld in art. 7:6 Wvggz kan verschijnen. De wetgever heeft van belang geacht dat, ook zonder een verzoek om toekenning van schadevergoeding, aan de rechter een oordeel kan worden gevraagd over de rechtmatigheid van de beslissing van de burgemeester (wiens besluit in de art. 7:6 Wvggz-procedure wordt aangevochten). De mogelijkheid van beroep bij de rechter beoogt tevens de rechtseenheid te bevorderen. Het dictum dat daarbij past is een gegrond- of ongegrondverklaring van het beroep. Deze factoren, in onderling verband beschouwd, duiden mijns inziens erop, dat de wetgever naast de desbetreffende gemeente ook de burgemeester in zijn hoedanigheid ( qualitate qua ) heeft beschouwd als een zelfstandig belanghebbende in de art. 7:6 Wvggz-procedure. Dit zou meebrengen dat de burgemeester in de art. 7:6 Wvggz-procedure de procesbevoegdheid ( legitima persona standi in iudicio ) heeft die nodig is om bij de rechtbank verweer te voeren. Indien de burgemeester in de art. 7:6 Wvggz-procedure is verschenen en door de rechtbank in het ongelijk wordt gesteld, kan de burgemeester zelfstandig beroep in cassatie instellen. Indien de betrokkene degene is die in de art. 7:6 Wvggz-procedure cassatieberoep heeft ingesteld, kan de burgemeester zelfstandig verweer voeren tegen dat cassatieberoep.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/e4c527ff32328a261e8ab2e060bc54f07f9095b117600bdadfa6709ec7572127 | shasum -a 256