Onder 2.19 Parket bij de Hoge Raad 11 september 2020

Aangenomen dat de bepalingen van het Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering aanvullend kunnen worden toegepast, zou – behoudens andersluidende wettelijke bepaling – eerst hoger beroep en daarna beroep in cassatie openstaan tegen de beslissing op het verzoek om een schadevergoeding. Dat was ook de lijn onder de Wet Bopz. Het verschil tussen beide regelingen is, dat art. 282 lid 4 Rv in de Wet Bopz mede van toepassing werd verklaard: daardoor kon het verzoek om schadevergoeding ‘meeliften’ in de hoofdprocedure, als ware het een vordering in reconventie. In de Wvggz (zie art. 6:1 lid 10) wordt art. 282 lid 4 Rv niet van toepassing verklaard. Het verzoek om schadevergoeding moet dus buiten de art. 7:6 Wvggz-procedure worden ingediend. De wetgever heeft aan de rechter willen overlaten of het verzoek gelijktijdig met de hoofdzaak dan wel op een afzonderlijke datum wordt behandeld. A-G Lückers heeft recent voorgesteld, in een geval als het onderhavige waarbij een zelfstandig verzoek om schadevergoeding als bedoeld in art. 10:12 lid 1 door de rechtbank gelijktijdig (gevoegd) is behandeld met het beroep tegen de crisismaatregel als bedoeld in art. 7:6 Wvggz, het rechtsmiddel van art. 7:6 lid 6 (‘geen hoger beroep, wel beroep in cassatie mogelijk’) analoog toe te passen op het schadevergoedingsverzoek dat gevoegd daarmee door de rechtbank behandeld is. Dat lijkt mij een praktische oplossing. Het alternatief zou zijn dat het schadevergoedingsverzoek wordt afgesplitst van de art. 7:6 Wvggz-procedure (eventueel door toepassing van art. 340 in verbinding met art. 358 Rv).

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/e4c527ff32328a261e8ab2e060bc54f07f9095b117600bdadfa6709ec7572127 | shasum -a 256