Onder 3.14 Parket bij de Hoge Raad 11 september 2020

Voor zover de in alinea 3.4 samengevatte klacht berust op de stelling dat de officier van justitie voldoende gelegenheid heeft gehad om (tijdig vóór het verstrijken van de machtiging tot voortzetting van de inbewaringstelling) bij de rechtbank een verzoek in te dienen tot het verlenen van een zorgmachtiging, gaat de klacht niet op. Bij het verzoekschrift van de officier van justitie tot het verlenen van een zorgmachtiging moeten de in art. 5:17 Wvggz genoemde gegevens worden gevoegd. Bij het verzoekschrift om een aansluitende zorgmachtiging te verlenen moeten de in art. 7:11 lid 4 Wvggz genoemde gegevens worden gevoegd. De rechtbank heeft uiteengezet dat er in dit geval – vanuit het oogpunt van psychiatrische behandeling – een specifieke reden was om niet aan te sturen op een aansluitende zorgmachtiging (en het dus te laten bij kortdurende verplichte zorg in het kader van de voortgezette inbewaringstelling, waarna de psychiatrische behandeling op vrijwillige basis zou kunnen worden voortgezet). In de redenering van de rechtbank wordt niet miskend dat het verzoeken van een aansluitende zorgmachtiging een alternatief had kunnen zijn. In de redenering van de rechtbank was, toen de behandelaars eenmaal duidelijk werd dat zij de koers moesten verleggen, het tijdig aanvragen van een aansluitende zorgmachtiging praktisch niet meer mogelijk. In dezelfde redenering was – indien toen zou zijn gekozen van het aanvragen van een niet-aansluitende zorgmachtiging – alsnog deze crisismaatregel nodig om spoedeisende verplichte zorg aan betrokkene te kunnen verlenen. Hoewel de gang van zaken niet fraai te noemen is, kan mijns inziens niet staande worden gehouden dat de bestreden beslissing berust op een onjuiste rechtsopvatting.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/e4c527ff32328a261e8ab2e060bc54f07f9095b117600bdadfa6709ec7572127 | shasum -a 256