Onder 5.5. Parket bij de Hoge Raad 14 januari 2020

De vraag die thans voorligt is op welk moment de terbeschikkingstelling aanvangt als door de rechter is bevolen dat de opgelegde maatregel dadelijk uitvoerbaar is. Dat is een rechtsvraag die het op zich verdient om door de Hoge Raad te worden beantwoord. Ik heb mij echter wel afgevraagd of dat in deze zaak zou kunnen lukken. Het lijkt mij namelijk zó te zijn dat de bepaling van het aanvangsmoment van de tbs berust bij de rechter die over de (eventuele) verlenging van de tbs moet beslissen. Het oordeel van het hof – als opleggingsrechter – is zo bezien slechts een voorschot op dat oordeel. Over een dergelijk voorlopig oordeel – aangaande een kwestie waaromtrent het hof uiteindelijk niet bevoegd en evenmin gehouden is te beslissen – hoeft de Hoge Raad zich niet te buigen. Ik ben echter wel van mening dat het wenselijk is deze vraag – reeds in deze fase – aan de Hoge Raad voor te leggen, daarbij in aanmerking nemend dat tegen beslissingen van de penitentiaire kamer van het hof Arnhem-Leeuwarden over de verlenging van tbs-maatregelen op grond van art. 509x Sv geen gewoon beroep in cassatie openstaat. De precieze vaststelling van datum waarop de tbs aanvangt is uiteraard wel van groot belang. Ten eerste voor alle betrokkenen om te weten wanneer de tbs eindigt, en ten tweede is de ingangsdatum voor de officier van justitie essentieel om te kunnen bepalen wanneer hij een vordering tot verlening van de tbs kan indienen. Dat laatste moet op grond van art. 509o lid 1 Sv namelijk gebeuren niet eerder dan twee maanden en niet later dan één maand vóór het tijdstip waarop de terbeschikkingstelling door tijdsverloop zal eindigen. Daarbij zij opgemerkt – en dat relativeert dat belang enigszins – dat die termijn niet in alle gevallen fataal is. De wetgever heeft in art. 509oa Sv bepaald dat een vordering die later is ingediend, doch binnen een redelijke termijn, niettemin ontvankelijk is “indien er bijzondere omstandigheden aanwezig zijn waardoor de veiligheid van anderen dan wel de algemene veiligheid van personen of goederen, ondanks het belang van de ter beschikking gestelde, verlenging van de terbeschikkingstelling eist”. Hoewel ik het dus wenselijk acht dat de Hoge Raad zich over de in het middel opgeworpen kwestie uitlaat, kan het middel, wat het antwoord op de opgeworpen vraag ook mag zijn, niet tot cassatie leiden. De overweging van het hof is namelijk hoe dan ook een overweging ten overvloede, waartegen geen cassatie openstaat.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/90cc1f735bd6386bc263a0cb58ed5675d764e8e13f392b249e18de56e34ea051 | shasum -a 256