Onder 2.3. Parket bij de Hoge Raad 15 september 2020

“Verdachte geeft op ten onrechte te zijn veroordeeld. Verder ben ik het ook niet eens met de toegewezen vordering van de benadeelde partij, [benadeelde 1] , en de daarmee samenhangende schadevergoeding. De verdachte verklaart – zakelijk weergegeven – als volgt: Dat er sprake is van openlijke geweldpleging dat staat wel vast. Ik ben het er niet mee eens dat ik degene ben geweest die het letsel bij [benadeelde 1] heeft veroorzaakt. De raadsvrouw merkt – zakelijk weergegeven – op: Het gaat inderdaad over artikel 141, tweede lid, onder 1 van het Wetboek van Strafrecht. Cliënt is het er niet mee eens dat hij degene is geweest die [benadeelde 1] het letsel heeft toegebracht, hetgeen ook consequenties moet hebben voor de vordering van de benadeelde partij. De oudste raadsheer merkt op dat in artikel 6:166 van het Burgerlijk Wetboek de groepsaansprakelijkheid is geregeld. Ook al zou hij zelf het letsel niet hebben toegebracht dan nog is hij aansprakelijk voor het openlijk geweld. Iedereen die meedoet aan het openlijk geweld is hoofdelijk aansprakelijk voor de schade. Openlijk geweld valt civielrechtelijk onder de groepsaansprakelijkheid. (…) De voorzitter geeft aan dat de benadeelde partij in eerste aanleg een vordering ter hoogte van € 18.589,76 bestaande uit € 14.938,76 aan materiële schade en voor het overige uit immateriële schade. De rechtbank heeft de vordering tot een bedrag van 6 9.457,51 toegewezen, bestaande uit € 7.457,51 aan materiële schade en € 2.000,- aan immateriële schade. Handhaaft u de vordering?

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/ea0d32c9ce5c8197697b37ca9ec12fe592458e920883cdd6a2552954809a95f9 | shasum -a 256