Alinea 32 Parket bij de Hoge Raad 4 februari 2020

12. Ook in zaken waarin de verdachte in het buitenland gedetineerd bleek en in zaken waarin de raadsman of raadsvrouw op de terechtzitting aangaf dat hij/zij niet wist waarom de verdachte niet was verschenen respectievelijk het mogelijk achtte dat de verdachte niet op de hoogte was van de zitting en om die reden een aanhoudingsverzoek deed, heeft de Hoge Raad nadere regels gegeven voor het geval het aanhoudingsverzoek wordt afgewezen. Vooral de uitspraak van HR 9 juli 2019, ECLI:NL:HR:2019:1142, NJ 2020/24, m.nt. Mevis is hier van belang. In die zaak was door de raadsman aangevoerd dat hij niet wist waarom de verdachte niet ter terechtzitting was verschenen en het mogelijk achtte dat de verdachte geen weet had van de zitting, reden waarom hij het aanhoudingsverzoek deed. De Hoge Raad oordeelde dat een dergelijk verzoek zonder meer als “niet aannemelijk” terzijde kan worden geschoven wanneer de dagvaarding of oproeping aan de verdachte in persoon is betekend. Het verzoek kan dan reeds op die grond worden afgewezen. Wanneer de betekening niet in persoon is gedaan, maar wel op de rechtsgeldige wijze, mag de rechter een dergelijk aanhoudingsverzoek niet op die enkele grond afwijzen. Afwijzing op grond van niet-aannemelijkheid is dan alleen mogelijk als op een andere manier duidelijk is geworden dat de verdachte wel op de hoogte was geraakt van de datum van de zitting. Wanneer dit niet kan worden vastgesteld, dient de rechter een afweging te maken tussen alle bij de aanhouding van het onderzoek ter terechtzitting betrokken belangen. Voor de duidelijkheid geef ik de desbetreffende overweging van de Hoge Raad hier weer:

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/1fe0378695ea328761085d291a4c459a0b345088bab395daacb05eaf8e79dff7 | shasum -a 256