Onder 3.16 Parket bij de Hoge Raad 23 september 2020

Het middelonderdeel leidt mijns inziens niet tot cassatie, omdat art. 5 lid 1 EVRM naast zijn (autonome) betekenis van bescherming tegen willekeurige vrijheidsbeneming ook de eis stelt dat de vrijheidsontneming geschiedt overeenkomstig een in het nationale recht voorgeschreven procedure. Indien het nationale recht een onderzoek voorschrijft waarbij de psychiater in een direct persoonlijk contact betrokkene spreekt en observeert tenzij een dergelijk onderzoek niet mogelijk is (bijvoorbeeld omdat de patiënt medewerking aan het onderzoek weigert), vormt ook die eis geldend recht. Daaraan kan de verwijzing naar een medische standaard niet afdoen, nog daargelaten dat in het middel geen beroep is gedaan op een medische standaard die specifiek is toegeschreven op het psychiatrisch onderzoek met het oog op vrijheidsontneming op deze grond. Dat in de ‘Generieke module e-Health’ het zogenaamde ‘beeldbellen’ is aanvaard als een werkmethode die door psychiaters kan worden toegepast, wil niet zeggen dat bij het psychiatrisch onderzoek met het oog op mogelijke vrijheidsontneming de eis van een direct persoonlijk contact tussen onderzoeker en onderzochte niet zou mogen worden gesteld. Ook wijst ook het onderscheid dat het EHRM maakt tussen enerzijds ‘ an assessment by a medical expert on the basis of the file’ en anderzijds het ‘ to appear for an examination’ (zie alinea 3.6 hiervoor), in de richting dat het EHRM een persoonlijk onderzoek van de patiënt door een medisch specialist als hoofdregel voor ogen heeft. Onderdeel I van het incidenteel middel faalt om deze redenen.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/cca43ec4471e4ee6c4b5ecf973d6edee5367172a7a1314375790156e4beb955a | shasum -a 256