Alinea 39 Parket bij de Hoge Raad 4 februari 2020

13. De vraag is nu of hetgeen door de raadsman in de onderhavige zaak is aangevoerd bezwaarlijk anders kan worden verstaan dan als een verweer strekkende tot vrijspraak van het tenlastegelegde feit. Degene die deze vraag in ontkennende zin wil beantwoorden, zou daarvoor als argumenten kunnen aandragen: (i) de raadsman is zijn pleidooi op ’s hofs terechtzitting aangevangen met de vooropstelling “dat cliënt schuld heeft bekend en spijt heeft van zijn daden”; (ii) de bewezenverklaring is niet enkel gebaseerd op de processen-verbaal van bevindingen ter zake van de doorzoeking van de auto, maar tevens op de (ondubbelzinnige en stellige) bekentenis van de verdachte in hoger beroep en het rapport van het NFI, zodat ook met weglating van die processen-verbaal van bevindingen uit de bewijsvoering nog altijd voldoende bewijsmateriaal voor een bewezenverklaring overblijft. Daargelaten of dat laatste juist is, zal degene die de vraag in bevestigende zin wenst te beantwoorden ter onderbouwing van zijn standpunt kunnen aanvoeren: (i) gelet op het arrest van HR 15 mei 2007, ECLI:NL:HR:2007:BA0492, NJ 2007/314 gaat het in een geval als het onderhavige er niet om of de verdachte heeft bekend of niet, maar om de vraag of de raadsman vrijspraak heeft bepleit in de zin van art. 359, derde lid, Sv; (ii) om dezelfde reden doet het er in het verband van art. 359, derde lid, Sv niet toe of met weglating van de bedoelde processen-verbaal genoeg bewijsmateriaal resteert, simpelweg omdat deze bepaling nu eenmaal voorschrijft dat met een opgave van bewijsmiddelen niet kan worden volstaan wanneer door de raadsman vrijspraak is bepleit.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/229f9dda835388678992fd98d3bc732e829daac523184d9ce8731fb71a3046f3 | shasum -a 256