Alinea 59 Parket bij de Hoge Raad 29 september 2020

14. De steller van het middel klaagt dat het oordeel van het hof, inhoudende dat het OM in redelijkheid tot de beslissing tot vervolging van de verdachte heeft kunnen komen, dat geen sprake is van onverenigbaarheid met een redelijke en billijke belangenafweging of strijd met het verbod van willekeur en dat het OM derhalve kan worden ontvangen in de vervolging van de verdachte, een rechtsoordeel betreft dat een miskenning van de aan te leggen maatstaf behelst. ’s Hofs oordeel dat de vervolgingsbeslissing redelijk is omdat het OM altijd strafbeschikkingen uitvaardigt ter handhaving van Basisverordening nr. 338/97 zou onbegrijpelijk zijn nu de verdediging heeft betoogd dat juist deze praktijk in strijd is met het verbod van willekeur. Daarbij wordt aangevoerd dat in hoger beroep is betoogd dat het OM met de vervolging van de verdachte ‘niet de doelstelling van Basisverordening 338/97 nastreeft en tevens in strijd handelt met zijn eigen Aanwijzing kader voor strafvordering meerderjarigen, doordat met deze vervolging geen door strafrechtelijke handhaving beschermd belang wordt gediend.’ De steller van het middel attendeert erop dat ter onderbouwing van deze stelling is aangevoerd dat het OM met de vervolging ‘enkel de staatskas (lijkt) te spekken’, dat ‘jaarlijks meerdere, nietsvermoedende burgers met een blanco strafblad worden getroffen door het apert onevenredige vervolgingsbeleid’ van het OM, dat het beeld ontstaat dat ‘veelal Chinese staatsburgers’, waaronder de verdachte, worden gecontroleerd, dat zij vervolgens een strafbeschikking krijgen die in de justitiële documentatie komt te staan, en dat deze aantekening grote gevolgen kan hebben voor visumaanvragen. Deze potentiele gevolgen worden volgens de steller van het middel ‘niet ingedamd door middel van adequate voorlichting aan de voorkant van de justitiële keten. Enkel aan de achterzijde wordt beboet.’ Door het betoog van de verdediging te verwerpen zou het hof zijn voorbijgaan aan een uitdrukkelijk onderbouwd standpunt inhoudende dat ‘de vigerende vervolgingspraktijk op het gebied van overtredingen van Basisverordening 338/97 in strijd is met het verbod van willekeur’. ‘s Hofs oordeel zou onjuist, onbegrijpelijk, althans onvoldoende gemotiveerd zijn.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/ec9a2df1ac8896cbcad6e8314bfaeb3acdd1dc82e8b780f1c2e772d6a7aa8ae2 | shasum -a 256