Onder 2.24 Parket bij de Hoge Raad 25 september 2020

Ik meen dat deze motiveringsklacht terecht is voorgedragen. Zonder nadere motivering (die ontbreekt), is niet begrijpelijk dat uit de voorgaande overwegingen van het hof (en in het bijzonder rov. 2.14 t/m 2.18) volgt dat toepassing van art. 103 Rv-C ‘hoe dan ook niet’ kan leiden tot bevoegdheid om kennis te nemen van vordering II in zaak 114. De door het hof genoemde rov. 2.14-2.18 zien op de afwijzing van bevoegdheid van de Curaçaose rechter ten aanzien van vordering II in zaak 113 (de vorderingen jegens de English Claimants en hun liquidators op grond van wanprestatie c.q. onrechtmatige daad). Deze overwegingen maken, zoals onderdeel 4 klaagt, niet duidelijk waarom de Curaçaose rechter ter zake van vordering II in zaak 114 geen competentie zou kunnen ontlenen aan de samenhang met vordering III in zaak 113, nu de eerstgenoemde vordering (inderdaad) materieel gelijkluidend is aan de laatstgenoemde vordering (maar dan gericht tegen [verweerder 1] in zijn hoedanigheid als liquidator van TWPS). Zoals blijkt uit de bespreking van onderdeel 3 (en het hierna te bespreken voorwaardelijk incidenteel cassatiemiddel) is onduidelijk wat het hof ter zake van de bevoegdheid ten aanzien van vordering III in zaak 113 heeft beslist: de Curaçaose rechter is bevoegd kennis te nemen van deze vordering ten aanzien van alle gedaagden (rov. 2.19) ofwel ten aanzien van slechts een deel van de gedaagden (rov. 2.23 en dictum). Dit brengt mee dat rov. 2.20 evenmin in stand kan blijven.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/1b98deff9d2f71431266e8e7e5cc9cc44cc8125e00c56c4e77126327c4ffcb31 | shasum -a 256