Alinea 236 Parket bij de Hoge Raad 29 september 2020

13. Vervolgens betoogt de steller van het middel onder het kopje ‘ Overwegingen hof t.a.v. rennen verzoeker achter aangever kan vaststelling dat sprake is van 'aanvallende gedraging' eveneens niet dragen ’ dat uit de omstandigheid dat de verdachte zelf niet werd achtervolgd (en hij diegene was die zelf de achtervolging inzette) inderdaad kan worden afgeleid dat de verdachte – nadat hij in zijn arm was gestoken – de kans had om zich te onttrekken aan het geheel. Volgens de steller van het middel dient voornoemde omstandigheid evenwel in de juiste context te worden bezien. Uit de overwegingen van het hof zou weliswaar blijken dat de verdachte achter aangever [benadeelde ] aanrende, maar uit die overwegingen zou evengoed blijken dat laatstgenoemde zelf met een baksteen in zijn hand achter medeverdachte [betrokkene 1] aanrende. Dat de verdachte de mogelijkheid had zich te onttrekken aan deze situatie zou onverlet laten dat het bestaan van een noodweersituatie ook van toepassing is wanneer de (noodzaak tot) verdediging is gestoeld op de verdediging van andermans lijf. En dat medeverdachte [betrokkene 1] in gevaar was, zou al volgen uit het feit dat aangever achter hem aanrende met een baksteen in zijn hand. Bezien vanuit dat perspectief kan de gedraging van de verdachte volgens de steller van het middel niet als (louter) aanvallend worden gekwalificeerd. In dit verband wordt opgemerkt dat de door het hof gebezigde opmerking dat de verdachte ‘niet door [benadeelde ] is gestoken’ niet toereikend is voor de stelling dat ‘het gevaar was geweken’, nu het hof er wel van uitgaat dat [benadeelde ] tot hetzelfde groepje behoorde als de (onbekend gebleven) persoon die de verdachte heeft gestoken. Op zijn minst had het hof in het licht van het gedrag van aangever, nu deze met een baksteen achter de medeverdachte aanrende, beter moeten toelichten waarom het gedrag van de verdachte zonder meer als aanvallend en niet (ook) als verdedigend dient te worden beschouwd. Dit zou te meer gelden omdat het hof er zonder meer van uitgaat dat [slachtoffer] wél daadwerkelijk de intentie had om [benadeelde ] tegen de verdachte en de medeverdachte te verdedigen. Er blijkt volgens de steller van het middel – behalve dat wordt overwogen dat de verdachte ‘grof geweld toepaste’ – uit het arrest niet waarom het helpen van de medeverdachte door de verdachte (anders dan bij [slachtoffer] ) als ‘aanvallend’ moet worden gezien.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/cfed520c26a3c5c8d6a9cac990b424b17cde0da7e6b4585416590915b025da41 | shasum -a 256